Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

De crisis in de landbouw slaat hard toe. Melk, groenten, fruit en vee brengen nauwelijks nog genoeg op om te overleven. De boeren eisen maatregelen van de Europese Unie, nochtans kan de boer zelf ook iets doen om minder kosten te maken. Warmtekrachtkoppeling (WKK) in hun bedrijf kan een oplossing bieden.

Warmtekrachtkoppeling is een manier om zowel elektriciteit als warmte samen op te wekken. Hierbij wordt de warmte die in een gewone kerncentrale verloren gaat,  hergebruikt voor industriële processen zoals het verwarmen van gebouwen of serres. Met een warmtekrachtinstallatie kan je ongeveer 16% energie besparen in vergelijking met een gescheiden productie van dezelfde hoeveelheid warmte en elektriciteit in een kerncentrale of ketel. Tegen 2010 wil Vlaanderen 19% van de elektriciteitslevering uit warmtekrachtkoppeling halen. Het systeem wordt dan ook aangemoedigd door certificaten.

Boeren hebben nog een extra voordeel, want een warmtekrachtinstallatie kan op biogas werken. Biogas wordt gemaakt door het vergisten van organische materialen, het bekendste organische materiaal is natuurlijk mest. Door de goede vergistingeigenschappen van mest worden ook andere organische reststromen vaak samen vergist met de mest, dit proces noemt CO-vergisting. Door CO-vergisting van mest met andere organische reststromen kan de biogasproductie en de rentabiliteit van de installatie aanzienlijk stijgen. Het biogas dient als brandstof van de warmtekrachtkoppeling. Het systeem produceert warmte, elektriciteit en CO₂. De warmte die vrijkomt, kan gebruikt worden om stallen te verwarmen, maar ook bij het drogen van het restafval van de productie van biogas. Dat restafval kan daarna dienen als vervanger van kunstmest. De elektriciteit gebruikt de boer zelf, of verkoopt hij aan het elektriciteitsnet.

De tuinbouwer kan het systeem nog meer uitbuiten. Hij kan net zoals de landbouwer en veeteler de warmtekrachtkoppeling laten werken via biogas, maar de vrijgekomen CO₂ gaat bij hem niet verloren. Wanneer hij de CO₂ filtert, kan hij die opnieuw gebruiken in zijn serres. Doordat er extra CO₂ wordt toegevoegd in de serres, groeien de plantjes sneller, want zij hebben CO₂ nodig bij hun fotosynthese.

Sinds 2005 moedigt Vlaanderen zijn inwoners aan om hernieuwbare energie te gebruiken, dit gebeurt via het uitreiken van certificaten en een ecologiepremie. De certificaten worden enkel toegekend aan kwalitatieve WKK-installaties. Het systeem in Vlaanderen voor WKK is gebaseerd op het feit dat warmtekrachtkoppeling elektriciteit en warmte kan produceren met minder brandstof, dan de klassieke gescheiden opwekking van dezelfde hoeveelheid elektriciteit en warmte. Op dit moment ligt de gemiddelde marktprijs op ongeveer € 40 per certificaat. Voor de installaties die aangesloten zijn op het distributienet is er een minimumwaarde van € 27 per certificaat voorzien.

In veel gevallen blijkt het toch nog moeilijk om een winstgevende vergistinginstallatie in te planten in agrarisch gebied. Het grootste pijnpunt is de investeringskost, daarbij komt dat de Vlaamse Overheid een onbetrouwbaar imago heeft bij de sector wat betreft de financiële steun. De boer kan ook steun vragen aan het Vlaams Landbouw Investeringsfonds (VLIF), maar het is moeilijk om aan hun eisen te voldoen. Spijtig is ook dat beide systemen elkaar uitsluiten. Wie voor VLIF-steun kiest, maar die steun niet krijgt, kan geen beroep meer doen op de ecologiepremie van de Vlaamse Overheid. Een ander probleem is de afvalwetgeving, doordat die wet een te ruime definitie heeft, moeten landbouwers met een biogasinstallatie voldoen aan extra verplichtingen en kosten. Het strenge mestactieplan in Vlaanderen zorgt er dan ook nog eens voor dat er een kleine afzetruimte is voor meststoffen. Het restafval van biogas staat daardoor in rechtstreekse concurrentie met natuurlijke mest. In theorie zou dit het geval niet mogen zijn, want het restafval van biogas biedt een meerwaarde tegenover natuurlijke mest. Het restafval is makkelijker opneembaar en zal daardoor minder uitspoelen in grond-en oppervlaktewater. Het probleem is dat Vlaanderen dit momenteel nog niet erkent.

Een oplossing kan zijn dat landbouwers zich verenigen in clusters. De Vlaamse regering kan hierin een grote rol spelen, zij kunnen clustervorming stimuleren door bijvoorbeeld bij de afbakening van terreinen voor glastuinbouw, de optie van een biobrandstofinstallatie mee op te nemen.

De persvrijheid in België is gedaald, net zoals in de rest van Europa. Dat blijkt uit een rapport van de Reporters zonder Grenzen dat dinsdag bekendgemaakt is. België staat nu op een elfde plaats wereldwijd, veel reden tot juichen is dat niet. België zou als hoofdstad van de Europese Unie een voorbeeld moeten zijn. In de wetgeving is dat ook zo: artikel 25 van de grondwet zegt: “De drukpers is vrij; de censuur kan nooit worden ingevoerd; geen borgstelling kan worden geëist van de schrijvers, uitgevers of drukkers. Wanneer de schrijver bekend is en zijn woonplaats in België heeft, kan de uitgever, de drukker of de verspreider niet worden vervolgd.” Spijtig genoeg werd dit artikel afgelopen jaar meermaals met de voeten getreden.

November 2008 het weekblad Humo moet uit de rekken. Er wordt een dwangsom opgelegd van 250 euro per Humo die nog verkocht werd. Waarom? Er is een satirische fotomontage van politiebaas Fernand Koekelberg en Sylvie Ricour gepubliceerd. Koekelberg ziet er de humor niet van in en dient klacht in en Humo moet plooien.

Enkele weken terug opnieuw hetzelfde verhaal, maar nu bij TV-Familie. Het weekblad wil een reportage over de financiële toestand van de familie Pfaff publiceren, maar voordat het boekje in de winkel ligt wordt het al verboden. De Pfaffs winnen en opnieuw ligt de drukpers stil.
Positief is wel dat er sinds 1 januari 2009 geen enkele journalist is omgekomen of opgepakt.

België, op papier een paradijs voor journalisten, maar de werkelijkheid bewijst soms het tegendeel.

Vorige week vroeg ik me af waarom er zoveel commotie was omtrent de nieuwe film van Lars Von Trier. De film Antichrist zou te schokkend zijn voor zestienjarigen, daarom werd er gepleit voor het label 18+. Deze avond nam ik samen met drie medestudenten de proef op de som. Ik vroeg me vooral af of al die commotie niet wat overdreven was, een film is toch maar een film.

De film is opgebouwd uit zes delen: een proloog, vier hoofdstukken en een epiloog. Na een kleine dertig seconden word je al meteen met je neus op de feiten gedrukt. Een expliciete seksscène wordt op een magistrale manier in beeld en klank gebracht. Het volgende shot is een beeld van een peuter die uit zijn kamertje ontsnapt en geïntrigeerd naar de sneeuw kijkt. De beelden pakken me direct, mooi, denk ik bij mezelf. Maar niet veel later zie je de peuter uit het raam naar beneden tuimelen. De toon is gezet en de proloog voorbij.

De proloog blijkt meteen het begin van het einde te zijn van de (enigste) twee personages. De vrouw kan niet omgaan met het verdriet, maar de man houdt zich sterk en probeert op een rationele manier de vrouw van haar verdriet te helpen. Wanneer het verdriet van de vrouw verandert in een psychotische angst neemt de film een nieuwe wending. Man en vrouw trekken het bos van Eden in, want daar ligt de sleutel tot de toekomst…
Eenmaal in het bos aangekomen draait alles rond het overwinnen van angst. De film toont dat iedereen bang is, maar  toont vooral dat de natuur wreed is. Dit element speelt een belangrijke rol in de rest van de film.

Von Trier spaart zijn publiek niet, hij toont hoe angst levens kapot maakt. Alles kan en alles mag, en alles wordt getoond. Sommige beelden zijn afgrijselijk, maar intrigerend. Hoe meer de film naar zijn einde loopt, hoe harder de beelden.  Wanneer de film afgelopen is blijft heel de zaal verbijsterd zitten. Iedereen speelt met dezelfde vraag: “Hoe heb ik deze absolute horror kunnen blijven bekijken?”
Een ding staat vast deze film is niet geschikt voor zestienjaringen, meer zelfs Antichrist is voor niemand geschikt.

Nadat je Antichrist gezien hebt, zal je nooit meer op dezelfde manier door een bos kunnen wandelen, noch een schaar vastnemen. Toch is het een film dat je moet gezien hebben.

Gisteren was een dag waar velen naar uitkeken. Er was het wereldkampioenschap wielrennen op de weg, maar ook het nationaal ponytornooi te Ardooie. Na een lang seizoen foto’s nemen van de ruiterwedstrijden stond ik vandaag voor het eerst op een ponytornooi.

Toen ik vanmorgen aankwam zagen vele gezichten bij de jeugd van Anzegem gespannen. Het was dan ook dé grote dag vandaag. De ponyclub van LRV Anzegem draait al enkele jaren mee met de nationale top als het op achtallen beginnelingen aankomt. Vorig jaar werden ze nog nationaal kampioen. Maar eerst was het de beurt aan het ‘groot’ achttal dat aantreedde in de klasse licht. Grote fouten werden er niet gemaakt en iedereen was tevreden na afloop.

achttal licht

Een uurtje later was het de beurt aan het ‘klein’ achttal dat aantrad in beginnelingen. Opnieuw reden de acht ruiters een mooie proef, en na afloop opnieuw heel wat tevreden gezichten. Nu was het vol spanning afwachten wat de jury besliste. Eerst kwam de uitslag van beginnelingen en Anzegem stond tweede. “Yes, de medaille is opnieuw binnen klonk het”. Niet veel later werd de uitslag van licht bekendgemaakt. 10de stond Anzegem, met veel gejuich werd deze uitslag niet onthaald, maar toch kwamen er al meteen enkele positieve reacties. Er was nog vooruitgang mogelijk en de ene jury had hen op de 4de plaats gezet.

achttal beginnelingen

Na de uiterst zwakke wedstrijd tegen KVK startte Zulte-Waregem vinnig aan de wedstrijd. Makiese brak na zeven minuten uit en de Moeskroense keeper haalde Makiese foutief neer. Makiese nam zelf de strafschop en Essevee kwam 1-0 voor. Na de goal verslapte de aandacht eventjes en nog geen minuut later wandelde Moeskroen door de verdediging, Bossut klemde de bal niet en 1-1 was het resultaat.Na de 1-1 sloeg de twijfel toe bij Essevee, de passes kwamen niet aan. Moeskroen zette alles op verdedigen maar kwam er een paar keer gevaarlijk uit.

Na de rust zagen we een veel sterker Zulte-Waregem. Het combineren lukte en Essevee drukte Moeskroen op eigen helft, toch was het oppassen geblazen, want Moeskroen bleef altijd op de loer liggen. Trainer Dury greep in en zette Thomas Matton, die na een lange blessure opnieuw fit was, op het veld. Matton zorgde voor rust en concentratie in het spel. Het publiek wilde goals zien en vroeg om Chevalier, maar Dury zette Sadik op het veld en zijn tacktische ingreep loonde. Matton zette voor en Sadik kopte hard binnen 2-1 en nog vijf minuten te spelen.
De spelers vierden uitgebreid, maar kwamen nog tweemaal goed weg. In de laatste minuten glipte Makiese nogmaals weg en de 3-1 was een feit. Essevee won voor de tweede keer dit seizoen en staat opnieuw in de middenmoot. Club Brugge en KAA Gent staan deze week op het programma, hopelijk trekt Zulte-Waregem de lijn van de tweede helft tegen Moeskroen gewoon door.

Je bent jong en onbezonnen, plots zie je je broer met een pony rijden. Je denkt bij jezelf dat wil en kan ik ook, en zo startte mijn ruitercarrière. Ik was een jaar of vijf en klom op de pony van mijn broer in mijn zorrokostuum. Ik was onbezonnen en kende geen schrik. Enkele jaren later sloot ik me aan bij LRV Anzegem. Ik beleefde er mooie jaren eerst mijn kleine pony Pauline en daarna met een grote pony Platina.

Maar ik was jong en onbezonnen en plots verscheen een ros met wielen in mijn gezichtsveld. Ik besloot op mijn veertiende het paardrijden vaarwel te zeggen en koos resoluut voor de fiets. Ik heb die beslissing geen moment betreurd, maar vroeg of laat wist ik dat koersen niet te combineren viel met studeren. Dus eind 2008 stopte ik met koersen. Mijn weekends kwamen opnieuw vrij en ik trok opnieuw mee naar de wedstrijden waar mijn broer reed.

Vandaag heb ik voor het eerst in vijf jaar opnieuw met een paard gereden. Het was een hele ervaring. Ik besef nu pas dat paardrijden niet zomaar op een paard kruipen is, er komt veel meer bij kijken. Eerst en vooral evenwicht, het lijkt simpel, en dat is het eigenlijk ook, maar die eerste keer is het toch opnieuw zoeken. Het lukte na een tijdje, een galopje ging ook goed. Dan maar een klein kruisje met een drafbalk ervoor.

Alles ging goed, misschien wel te goed. Ik kwam overmoedig en vroeg om de drafbalk weg te nemen. Ik ging het in galop proberen. Het paard bleef rustig, maar ik wist niet wat ik deed. Het paard sprong mooi, maar voor mij iet of wat onverwacht. Mijn evenwicht raakte ik eventjes zoek en plots zat ik niet meer in het zadel maar ergens in de nek van het paard. Gelukkig bleef het paard kalm en kon ik snel mijn plaats herinnemen in het zadel. Na dit avontuurtje vond ik het wel welletjes. Ik wist opnieuw wat paardrijden is.
In het begin is het een klein beetje doodgaan.

Zaterdag was het opnieuw zover, de tweede thuiswedstrijd van Essevee, dit keer tegen Anderlecht. Een volgelopen Regenboogstadion zag een zwakke match met veel slechte combinaties. Reuzendoder, Zulte-Waregem, kwam nooit goed in zijn spel en RSC Anderlecht was de hele wedstrijd baas.
Toch startte de wedstrijd evenwichtig, Anderlecht wilde koste wat het kost winnen en begon scherp aan de wedstrijd. Zulte-Waregem speculeerde op de counter en kwam er een paar keer gevaarlijk uit. Met een gelukje kwam Anderlecht vlak voor rust 0-1 voor, een afgeweken trap belandde in de voeten van Boussoufa en Bossut was kansloos.

Essevee startte vol goede moed aan de tweede helft, maar de afwerking liet te wensen over. Nu was het Anderlecht die op de counter speelde, gelukkig hield doelman Bossut Zulte-Waregem recht. Een kwartier voor affluiten counterde Anderlecht op een hoekschop en de zestienjarige Lukaku tikte een voorzet van Boussoufa, die buitenspel liep, binnen: 0-2. Chevalier kwam in de slotseconden nog dicht bij een eerredder, maar Proto hield zijn netten schoon. Anderlecht won met 0-2 na een zwakke wedstrijd.

Waregem vormde geen collectief en kon zijn reputatie van ‘reuzendoder’ geen eer aandoen. Niettemin speelden Bossut, Chevalier en Meert (die tegenover Wasilewski stond) een sterke wedstrijd. Bij Anderlecht deed Lukaku het goed en opmerkelijk Wasileswski deelde geen enkele elleboogstoot uit.

Voetbal, is  het nu een spel, of is het veel meer dan dat? Ik heb besloten het uit te zoeken en met een abonnement van Zulte Waregem op zak trek ik naar elke thuiswedstrijd en post ik mijn bevindingen. Een voetbalkenner ben ik niet. Ik weet dat elke ploeg elf spelers op het veld staan heeft en ik weet ongeveer wat buitenspel is. Zover mijn voetbalkennis. Toch zal ik na elke thuismatch mijn bevindingen van de gespeelde match hier neerpennen. Ze zullen waarschijnlijk af en toe eens bij het haar gegrepen zijn, maar het is mijn kijk op de gespeelde match.

Zaterdag was het dan zover, de eerste thuiswedstrijd van Essevee. Het werd helemaal geen opwarmertje. De bekerwinnaar KRC Genk kwam op bezoek. Essevee nam de wedstrijd meteen in handen met een goed georganiseerd spel. De bal tikte mooi rond, Genk liep achter de feiten aan. Toch zorgde een afgeweken vrije schop voor een onverdiende 0-1 voorsprong voor Genk. Essevee was helemaal niet van zijn stuk gebracht en bleef de bal mooi rondspelen op zoek naar een gaatje, en dat gaatje kwam vrij snel. Na een hoekschop werd het 1-1 door een kopbalgoal van D’Haene.

De 1-1 zorgde meteen voor heel wat controverse, de hoekschop waaruit het doelpunt voortvloeide was onterecht volgens vele analisten. De bal ging namelijk in een voorgaande actie over de achterlijn en een doeltrap ging een logische beslissing zijn van de scheidsrechter. De scheidsrechter ging dus in de fout zou je kunnen stellen, maar volgens mijn waarnemingen ging de arbitrage al eerder in de fout, volgens mij hinderde de grensrechter Chevalier, zodat de bal net buiten ging, had de grensrechter niet in de weg gestaan, ging Chevalier die bal makkelijk binnen gehouden hebben, dus was de hoekschop de enige juiste beslissing.

Na een terechte rode kaart voor Carlos bleef Waregem druk zetten. De 2-1 viel dan ook kort na de rust, via een mooie knal van Chevalier. Na de 2-1 liet liet Essevee de teugels wat losser. KRC Genk putte moed  Na een overtreding op Minne liet Breda doorspelen en in de fase die volgde onterecht een fout tegen Bossuyt. Zo werd het 2-2 via de stip. Essevee was even van slag en Koita kopte op de lat. Zulte-Waregem  hernam zich maar N’For trapte op de paal. De wedstrijd bleef spannend, Vossen scoorde bijna de 2-3 maar besloot op Bossut. Gelukkig, want opnieuw ging de grensrechter in de fout, Vossen stond duidelijk buitenspel. Dat was zowat het laatste wapenfeit uit de wedstrijd.

Wat ik onthoud uit de eerste thuiswedstrijd van Essevee is het volgende: niet alleen spelers willen zich in de kijker zetten, de scheidsrechter eist ook zijn deel van de taart.

Men zegt dat studeren door alle buizen heen kruipen is. Dat heb ik dit jaar iets te letterlijk genomen, maar sinds donderdag ben ik verlost van mijn buis die ik al sinds begin april met me meesleepte. Het buisje tussen mijn nier en mijn blaas werd donderdag verwijderd. Hopelijk werkt alles nu naar behoren en ben ik definitief verlost van alle buizen. Eindelijk echte vakantie?

Ik ben anderhalve week uit het ziekenhuis. Het herstel verloopt goed, maar toch ken ik nog af en toe een slechte dag. Ik voelde me vanaf dag één opnieuw sterk, toch kwam ik meermaals het kleine mannetje met de zware hamer tegen. Elke dag gaat het een beetje beter en sinds gisteren zjin de draadjes eruit, nu moet alles op zichzelf genezen. Morgen op controle en dan zien we wel weer.

Vorige week kwam het besef dat het vakantie was. Een kleine drie maand doen wat ik wil, zalig! Er invliegen zat er niet meteen in, rusten was de boodschap. Niettemin heb ik me al goed geamuseerd.