Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

Ik heb examens, dus geen tijd om te bloggen.

De examens staan voor de deur, dus de blok is volop aan de gang. Ik ben nog bezig aan enkele opdrachten en studeren doe ik ook natuurlijk. Omdat ik niet veel tijd heb om iets zinnigs te posten dan maar gewoon mijn audiostukjes die ik indiende.

Binnenlandse verslaggeving: maak een nieuwsreportage voor een publiek van Radio 1. (met dank aan Alexander Haezebrouck voor de studiostem)

Radioreportage boegeroep in het veldrijden

Sportjournalistiek: Bert De Waele

Bert De Waele deel 1

Bert De Waele deel 2

Deze morgen op sporza.be stond het volgende te lezen: “Waarom moet die berg stront nou?” Het is een uitspraak van onze bondscoach Dick Advocaat. Hij snapt niet waarom de Belgische pers zoveel commotie maakt rond zijn nieuwe bijverdienste bij AZ. Ik snap de pers wel.

Advocaat benadrukte dat zijn nieuwe job als trainer van AZ een opportuniteit is, die zijn huidige job als bondscoach niet in gedrang brengt. Daarom heeft hij ook besloten ze te combineren. Hij probeert zich voor te doen als barmhartige Samaritaan, maar daar stel ik me toch enkele vragen bij, niet dat ik zo’n voetbalkenner ben.

Vooreerst zijn er maar weinig bondscoaches die hun baan combineren. Er zijn maar 4 andere landen die het ook doen: Andorra, Armenië, Estland en Litouwen. Grote voetballanden kun je ze niet noemen, wordt België als voetballand nu nog kleiner?

Volgens mij geeft Advocaat al meteen het verkeerde voorbeeld wanneer hij trainer van AZ  ziet als een bijbaantje. (of omgekeerd natuurlijk: bondscoach zijn, ziet als een bijbaantje) Hij eist terecht dat zijn spelers stipt zijn en zich volledig inzetten voor de ploeg. Is het dan wel verstandig om als coach een tweede baan te nemen?
Volgens hemzelf niet want “Wanneer ik op zaterdag match heb van AZ kan ik zondag scouten”. Akkoord, zondag kan je dan waarschijnlijk scouten, maar worden de meeste Belgische competitiematchen niet gespeeld op zaterdag?

Ook zijn bijbaantje op zich kan voor problemen zorgen. Bij AZ spelen vier Rode Duivels, en uit het verleden weten we dat de sfeer bij de Belgische ploeg niet altijd even goed is. Hoe lang gaat het duren vooraleer een speler zich vragen stelt bij de beslissingen van Advocaat?

Afgelopen weken deed Advocaat het goed volgens mij. Hij maakte doordachte keuzes en eiste discipline van zijn spelers, jammer dat hij nu zichzelf niet dezelfde disicpline kan opleggen en op twee paarden wet.

Vorige week ging ik al eens proeven van de populairste wintersport in Vlaanderen, toen ik naar de LRC-cross van Bart ging. Gisteren betrad ik dan de grote cyclocross wereld. Ik trok naar Asper-Gavere om de profs aan het werk te zien. Het was een leuke wereld die ik binnenstapte.

Wanneer je eenmaal je toegangsticket hebt, betreed je de wondere wereld van het veldrijden. In die wereld draait het om topsport, spektakel en plezier. De ingrediënten zijn: renners, een uitgelaten publiek en een mooie omloop. Gisteren in Gavere waren alle drie de ingrediënten in overvloed aanwezig. Op het  militair domein in Gavere beloofde het opnieuw een mooie strijd te worden.

Maar je moet niet alleen naar het veldrijden gaan kijken om een renners te zien, gewoon eens tussen de uitgelaten massa staan, of de stress in de materiaalpost aanschouwen, is al de moeite waard. Maar het zijn vooral de renners die het veldrijden zo speciaal maken. In geen enkele andere sport kan je zo dicht bij de sporters komen. Iedereen kan een handtekening vragen en elke renner is bereid om even te poseren voor een foto.

Het veldrijden is een oersport, met echte topatleten. Zij verkiezen een fan boven een Louis Vuitton-handtas, hebben geen kapsones en staan geen uren voor de spiegel zich op te tutten voor de wedstrijd begint, want zij zwoegen en ploegen door het slijk, grotendeels om het publiek te amuseren.

Alberto Contador weet nog steeds niet bij welke ploeg hij volgend jaar gaat rijden. Zijn huidig team Astana doet er alles aan om de tweevoudige tourwinnaar te houden, maar er liggen kapers op de kust. De Belgische formatie Quick Step heeft aangekondigd dat ze extra financiële inspanningen willen doen om Contador te overtuigen.

Volgens de Italiaanse sportkrant Gazetta Dello Sport wil de Belgische wielerploeg de renner een jaarloon  geven van vijf miljoen euro. De Spanjaard zou een contract van vier jaar kunnen tekenen. Er zou zelfs geld zijn om Contador te voorzien van enkele trouwe helpers.

Manager Patrick Lefevere ontkent echter die hoge bedragen. Hij geeft wel toe dat de ploeg extra inspanningen wil doen. Zo zou fietsensponsor Specialized en cosponsor Innergetic een extra inspanning willen doen. Lefevere benadrukt wel dat de sponsors enkel die extra inspanningen willen doen als Contador komt.

Het is nu eerst afwachten of Astana, Contadors huidige ploeg, een ProTour-licentie krijgt. In eerste instantie weigerde de UCI de licentie te verlengen. Op 20 november valt de definitieve beslissing. Als Astana de licentie krijgt, zal de Spanjaard waarschijnlijk blijven waar hij is, zoniet heeft Quick Step de beste kaarten.

Het nieuwe seizoen van De Slimste Mens ter Wereld begint in december. Jaar na jaar wint quiz aan bekendheid in Vlaanderen. Dit jaar is het concept lichtjes veranderd, negen grappenmakers vervangen eenmansjury Rik Torfs. De jury werd vorige week al  met gejuich onthaald. Het lijkt wel dat er alleen maar winnaars zijn in De Slimste Mens ter Wereld.

Vorig jaar had de quiz van Woestijnvis gemiddeld 1 400 000 kijkers, geen enkele andere quiz kan tippen aan het succes van De Slimste Mens ter Wereld. De populariteit brengt heel wat teweeg, zo kent iedereen prof Kerkelijk Recht Rik Torfs, die vroeger jurylid van de quiz was. Eind juli besliste hij te stoppen als jury van de quiz. Hij gaat op zoek naar een nieuwe uitdaging en wil de politiek in.

Niet alleen de jury van de Slimste Mens ter Wereld is geliefd bij het grote publiek, ook de bekende Vlamingen hebben enorm succes. De beroemdste is natuurlijk politicus Bart De Wever die zich met droge grappen en een sterk resultaat in de quiz erg gewaardeerd maakte. Maar ook komiek Wouter Deprez liet zich opmerken bij het grote publiek toen hij in 2005 het spelletje won.

Je moet niet goed kunnen quizzen om in de smaak te vallen bij het publiek. De nieuwe negenkoppige jury is daar een voorbeeld van. Acht van de negen juryleden hebben in de afgelopen seizoenen al eens meegedaan, maar dikwijls moesten ze al snel het toneel verlaten. Nu zijn ze het vaste panel van presentator Erik Van Looy en wat met Rik Torfs kan gebeuren, kan evengoed met hen.

De grootste winnaars van het spel zijn waarschijnlijk de televisiekijkers . Al acht reeksen na elkaar, negen weken lang houdt Erik Van Looy de kijkers gekluisterd aan de buis. Nu dat Rik Torfs geruild is voor negen grapjassen, kan dit de amusementswaarde van de quiz alleen maar verbeteren.

Koersen, ik heb het zeven jaar met veel plezier gedaan, maar een komt een tijd dat je moet kiezen, en soms sneuvelen leuke dingen dan.  Vandaag ben ik naar mijn neef Bart gaan kijken. Al vaak heb ik horen zeggen dat sporten in het bloed zit, in de genen. Bij de familie Van Nieuwenhuyse zijn het specifieke genen, namelijk wielergenen. Nadat eerst nonkel Paul acht jaar koerste, daarna mijn pa zes jaar en ik zeven jaar, is het nu de beurt aan Bart en Warre Van Nieuwenhuyse.

Bart heeft maar laat de wielermicrobe gevonden. De voorbije jaren reed hij wel af en toe met zijn koersfiets, maar het is pas sinds deze winter dat hij echte wedstrijden rijdt in bij de LRC. Zijn oudste zoon, Warre, heeft ook al meteen de wielermicrobe te pakken. Hij reed vandaag voor het eerst mee. Na zijn wedstrijd was hij erg tevreden, het was leuk en hij zou het zeker nog opnieuw doen.

Een uurtje later was het dan de beurt aan Bart. Hij moest starten op de tweede rij, maar na een snelle start draaide hij als vijfde het veld in. Hij moest twee plaatsen inleveren en reed na enkele ronden zevende. Ongeveer half wedstrijd kwam hij ten val en twee renners beenden hem bij. In de sprint kon hij geen weerwerk meer bieden en eindigde hij tiende.

De crisis in de landbouw slaat hard toe. Melk, groenten, fruit en vee brengen nauwelijks nog genoeg op om te overleven. De boeren eisen maatregelen van de Europese Unie, nochtans kan de boer zelf ook iets doen om minder kosten te maken. Warmtekrachtkoppeling (WKK) in hun bedrijf kan een oplossing bieden.

Warmtekrachtkoppeling is een manier om zowel elektriciteit als warmte samen op te wekken. Hierbij wordt de warmte die in een gewone kerncentrale verloren gaat,  hergebruikt voor industriële processen zoals het verwarmen van gebouwen of serres. Met een warmtekrachtinstallatie kan je ongeveer 16% energie besparen in vergelijking met een gescheiden productie van dezelfde hoeveelheid warmte en elektriciteit in een kerncentrale of ketel. Tegen 2010 wil Vlaanderen 19% van de elektriciteitslevering uit warmtekrachtkoppeling halen. Het systeem wordt dan ook aangemoedigd door certificaten.

Boeren hebben nog een extra voordeel, want een warmtekrachtinstallatie kan op biogas werken. Biogas wordt gemaakt door het vergisten van organische materialen, het bekendste organische materiaal is natuurlijk mest. Door de goede vergistingeigenschappen van mest worden ook andere organische reststromen vaak samen vergist met de mest, dit proces noemt CO-vergisting. Door CO-vergisting van mest met andere organische reststromen kan de biogasproductie en de rentabiliteit van de installatie aanzienlijk stijgen. Het biogas dient als brandstof van de warmtekrachtkoppeling. Het systeem produceert warmte, elektriciteit en CO₂. De warmte die vrijkomt, kan gebruikt worden om stallen te verwarmen, maar ook bij het drogen van het restafval van de productie van biogas. Dat restafval kan daarna dienen als vervanger van kunstmest. De elektriciteit gebruikt de boer zelf, of verkoopt hij aan het elektriciteitsnet.

De tuinbouwer kan het systeem nog meer uitbuiten. Hij kan net zoals de landbouwer en veeteler de warmtekrachtkoppeling laten werken via biogas, maar de vrijgekomen CO₂ gaat bij hem niet verloren. Wanneer hij de CO₂ filtert, kan hij die opnieuw gebruiken in zijn serres. Doordat er extra CO₂ wordt toegevoegd in de serres, groeien de plantjes sneller, want zij hebben CO₂ nodig bij hun fotosynthese.

Sinds 2005 moedigt Vlaanderen zijn inwoners aan om hernieuwbare energie te gebruiken, dit gebeurt via het uitreiken van certificaten en een ecologiepremie. De certificaten worden enkel toegekend aan kwalitatieve WKK-installaties. Het systeem in Vlaanderen voor WKK is gebaseerd op het feit dat warmtekrachtkoppeling elektriciteit en warmte kan produceren met minder brandstof, dan de klassieke gescheiden opwekking van dezelfde hoeveelheid elektriciteit en warmte. Op dit moment ligt de gemiddelde marktprijs op ongeveer € 40 per certificaat. Voor de installaties die aangesloten zijn op het distributienet is er een minimumwaarde van € 27 per certificaat voorzien.

In veel gevallen blijkt het toch nog moeilijk om een winstgevende vergistinginstallatie in te planten in agrarisch gebied. Het grootste pijnpunt is de investeringskost, daarbij komt dat de Vlaamse Overheid een onbetrouwbaar imago heeft bij de sector wat betreft de financiële steun. De boer kan ook steun vragen aan het Vlaams Landbouw Investeringsfonds (VLIF), maar het is moeilijk om aan hun eisen te voldoen. Spijtig is ook dat beide systemen elkaar uitsluiten. Wie voor VLIF-steun kiest, maar die steun niet krijgt, kan geen beroep meer doen op de ecologiepremie van de Vlaamse Overheid. Een ander probleem is de afvalwetgeving, doordat die wet een te ruime definitie heeft, moeten landbouwers met een biogasinstallatie voldoen aan extra verplichtingen en kosten. Het strenge mestactieplan in Vlaanderen zorgt er dan ook nog eens voor dat er een kleine afzetruimte is voor meststoffen. Het restafval van biogas staat daardoor in rechtstreekse concurrentie met natuurlijke mest. In theorie zou dit het geval niet mogen zijn, want het restafval van biogas biedt een meerwaarde tegenover natuurlijke mest. Het restafval is makkelijker opneembaar en zal daardoor minder uitspoelen in grond-en oppervlaktewater. Het probleem is dat Vlaanderen dit momenteel nog niet erkent.

Een oplossing kan zijn dat landbouwers zich verenigen in clusters. De Vlaamse regering kan hierin een grote rol spelen, zij kunnen clustervorming stimuleren door bijvoorbeeld bij de afbakening van terreinen voor glastuinbouw, de optie van een biobrandstofinstallatie mee op te nemen.

De persvrijheid in België is gedaald, net zoals in de rest van Europa. Dat blijkt uit een rapport van de Reporters zonder Grenzen dat dinsdag bekendgemaakt is. België staat nu op een elfde plaats wereldwijd, veel reden tot juichen is dat niet. België zou als hoofdstad van de Europese Unie een voorbeeld moeten zijn. In de wetgeving is dat ook zo: artikel 25 van de grondwet zegt: “De drukpers is vrij; de censuur kan nooit worden ingevoerd; geen borgstelling kan worden geëist van de schrijvers, uitgevers of drukkers. Wanneer de schrijver bekend is en zijn woonplaats in België heeft, kan de uitgever, de drukker of de verspreider niet worden vervolgd.” Spijtig genoeg werd dit artikel afgelopen jaar meermaals met de voeten getreden.

November 2008 het weekblad Humo moet uit de rekken. Er wordt een dwangsom opgelegd van 250 euro per Humo die nog verkocht werd. Waarom? Er is een satirische fotomontage van politiebaas Fernand Koekelberg en Sylvie Ricour gepubliceerd. Koekelberg ziet er de humor niet van in en dient klacht in en Humo moet plooien.

Enkele weken terug opnieuw hetzelfde verhaal, maar nu bij TV-Familie. Het weekblad wil een reportage over de financiële toestand van de familie Pfaff publiceren, maar voordat het boekje in de winkel ligt wordt het al verboden. De Pfaffs winnen en opnieuw ligt de drukpers stil.
Positief is wel dat er sinds 1 januari 2009 geen enkele journalist is omgekomen of opgepakt.

België, op papier een paradijs voor journalisten, maar de werkelijkheid bewijst soms het tegendeel.