Alberto Contador weet nog steeds niet bij welke ploeg hij volgend jaar gaat rijden. Zijn huidig team Astana doet er alles aan om de tweevoudige tourwinnaar te houden, maar er liggen kapers op de kust. De Belgische formatie Quick Step heeft aangekondigd dat ze extra financiële inspanningen willen doen om Contador te overtuigen.

Volgens de Italiaanse sportkrant Gazetta Dello Sport wil de Belgische wielerploeg de renner een jaarloon  geven van vijf miljoen euro. De Spanjaard zou een contract van vier jaar kunnen tekenen. Er zou zelfs geld zijn om Contador te voorzien van enkele trouwe helpers.

Manager Patrick Lefevere ontkent echter die hoge bedragen. Hij geeft wel toe dat de ploeg extra inspanningen wil doen. Zo zou fietsensponsor Specialized en cosponsor Innergetic een extra inspanning willen doen. Lefevere benadrukt wel dat de sponsors enkel die extra inspanningen willen doen als Contador komt.

Het is nu eerst afwachten of Astana, Contadors huidige ploeg, een ProTour-licentie krijgt. In eerste instantie weigerde de UCI de licentie te verlengen. Op 20 november valt de definitieve beslissing. Als Astana de licentie krijgt, zal de Spanjaard waarschijnlijk blijven waar hij is, zoniet heeft Quick Step de beste kaarten.

Vorig jaar had de quiz van Woestijnvis gemiddeld 1 400 000 kijkers, geen enkele andere quiz kan tippen aan het succes van De Slimste Mens ter Wereld. De populariteit brengt heel wat teweeg, zo kent iedereen prof Kerkelijk Recht Rik Torfs, die vroeger jurylid van de quiz was. Eind juli besliste hij te stoppen als jury van de quiz. Hij gaat op zoek naar een nieuwe uitdaging en wil de politiek in.

Niet alleen de jury van de Slimste Mens ter Wereld is geliefd bij het grote publiek, ook de bekende Vlamingen hebben enorm succes. De beroemdste is natuurlijk politicus Bart De Wever die zich met droge grappen en een sterk resultaat in de quiz erg gewaardeerd maakte. Maar ook komiek Wouter Deprez liet zich opmerken bij het grote publiek toen hij in 2005 het spelletje won.

Je moet niet goed kunnen quizzen om in de smaak te vallen bij het publiek. De nieuwe negenkoppige jury is daar een voorbeeld van. Acht van de negen juryleden hebben in de afgelopen seizoenen al eens meegedaan, maar dikwijls moesten ze al snel het toneel verlaten. Nu zijn ze het vaste panel van presentator Erik Van Looy en wat met Rik Torfs kan gebeuren, kan evengoed met hen.

De grootste winnaars van het spel zijn waarschijnlijk de televisiekijkers . Al acht reeksen na elkaar, negen weken lang houdt Erik Van Looy de kijkers gekluisterd aan de buis. Nu dat Rik Torfs geruild is voor negen grapjassen, kan dit de amusementswaarde van de quiz alleen maar verbeteren.

Warmtekrachtkoppeling is een manier om zowel elektriciteit als warmte samen op te wekken. Hierbij wordt de warmte die in een gewone kerncentrale verloren gaat,  hergebruikt voor industriële processen zoals het verwarmen van gebouwen of serres. Met een warmtekrachtinstallatie kan je ongeveer 16% energie besparen in vergelijking met een gescheiden productie van dezelfde hoeveelheid warmte en elektriciteit in een kerncentrale of ketel. Tegen 2010 wil Vlaanderen 19% van de elektriciteitslevering uit warmtekrachtkoppeling halen. Het systeem wordt dan ook aangemoedigd door certificaten.

Boeren hebben nog een extra voordeel, want een warmtekrachtinstallatie kan op biogas werken. Biogas wordt gemaakt door het vergisten van organische materialen, het bekendste organische materiaal is natuurlijk mest. Door de goede vergistingeigenschappen van mest worden ook andere organische reststromen vaak samen vergist met de mest, dit proces noemt CO-vergisting. Door CO-vergisting van mest met andere organische reststromen kan de biogasproductie en de rentabiliteit van de installatie aanzienlijk stijgen. Het biogas dient als brandstof van de warmtekrachtkoppeling. Het systeem produceert warmte, elektriciteit en CO₂. De warmte die vrijkomt, kan gebruikt worden om stallen te verwarmen, maar ook bij het drogen van het restafval van de productie van biogas. Dat restafval kan daarna dienen als vervanger van kunstmest. De elektriciteit gebruikt de boer zelf, of verkoopt hij aan het elektriciteitsnet.

De tuinbouwer kan het systeem nog meer uitbuiten. Hij kan net zoals de landbouwer en veeteler de warmtekrachtkoppeling laten werken via biogas, maar de vrijgekomen CO₂ gaat bij hem niet verloren. Wanneer hij de CO₂ filtert, kan hij die opnieuw gebruiken in zijn serres. Doordat er extra CO₂ wordt toegevoegd in de serres, groeien de plantjes sneller, want zij hebben CO₂ nodig bij hun fotosynthese.

Sinds 2005 moedigt Vlaanderen zijn inwoners aan om hernieuwbare energie te gebruiken, dit gebeurt via het uitreiken van certificaten en een ecologiepremie. De certificaten worden enkel toegekend aan kwalitatieve WKK-installaties. Het systeem in Vlaanderen voor WKK is gebaseerd op het feit dat warmtekrachtkoppeling elektriciteit en warmte kan produceren met minder brandstof, dan de klassieke gescheiden opwekking van dezelfde hoeveelheid elektriciteit en warmte. Op dit moment ligt de gemiddelde marktprijs op ongeveer € 40 per certificaat. Voor de installaties die aangesloten zijn op het distributienet is er een minimumwaarde van € 27 per certificaat voorzien.

In veel gevallen blijkt het toch nog moeilijk om een winstgevende vergistinginstallatie in te planten in agrarisch gebied. Het grootste pijnpunt is de investeringskost, daarbij komt dat de Vlaamse Overheid een onbetrouwbaar imago heeft bij de sector wat betreft de financiële steun. De boer kan ook steun vragen aan het Vlaams Landbouw Investeringsfonds (VLIF), maar het is moeilijk om aan hun eisen te voldoen. Spijtig is ook dat beide systemen elkaar uitsluiten. Wie voor VLIF-steun kiest, maar die steun niet krijgt, kan geen beroep meer doen op de ecologiepremie van de Vlaamse Overheid. Een ander probleem is de afvalwetgeving, doordat die wet een te ruime definitie heeft, moeten landbouwers met een biogasinstallatie voldoen aan extra verplichtingen en kosten. Het strenge mestactieplan in Vlaanderen zorgt er dan ook nog eens voor dat er een kleine afzetruimte is voor meststoffen. Het restafval van biogas staat daardoor in rechtstreekse concurrentie met natuurlijke mest. In theorie zou dit het geval niet mogen zijn, want het restafval van biogas biedt een meerwaarde tegenover natuurlijke mest. Het restafval is makkelijker opneembaar en zal daardoor minder uitspoelen in grond-en oppervlaktewater. Het probleem is dat Vlaanderen dit momenteel nog niet erkent.

Een oplossing kan zijn dat landbouwers zich verenigen in clusters. De Vlaamse regering kan hierin een grote rol spelen, zij kunnen clustervorming stimuleren door bijvoorbeeld bij de afbakening van terreinen voor glastuinbouw, de optie van een biobrandstofinstallatie mee op te nemen.