Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

Ik herinner me nog goed de eerste dag aan de hogeschool eind september. Toen hamerde de heer Van Severen erop dat we onze deadlines moesten na komen. “Te laat is te laat en dan moeten we het niet meer hebben. Knoop dat goed in jullie oortjes” zei hij. Nu anderhalf semester later denk ik terug aan zijn woorden, die toen vluchtig door mijn oortjes werden opgevangen.

Journalistiek is meer dan boekenkennis alleen. Howest draagt dan ook praktijkkennis hoog in het vaandel. In het eerste semester merkten we daar weinig van, maar nu voel ik toch wel de deadlines snel dichter komen. Door in de paasvakantie niets te kunnen doen voor school heb ik mijn planning moeten omgooien. Studeren doe ik tussendoor, eerst de opdrachten afkrijgen, want men hanteert nog steeds hetzelfde principe: “Te laat is te laat.”

De lente is in het land, de eerste zwaluw werd vorige week al gespot. De maartse buien laten ons met heimwee terug denken aan de winter. Maar we moeten vooruit, op naar de zon, op naar de warmte. Tijdens de lente komt alles opnieuw tot leven, zo ook mijn blog.

Waarom heb ik een hele tijd niets meer gepost. Wel ik had het druk. De ene opdracht na de andere kreeg ik in school. Akkoord, veel les heb ik niet. Velen denken dan ook dat ik niet veel te doen heb, maar niets is minder waar. Journalistiek is geen exacte wetenschap zoals wiskunde. Journalistiek leer je pas door het te doen. Daar kruipt veel tijd in, veel meer dan sommigen wel denken. Zoek maar op een week tijd een representatieve gast voor een interview van maar vier minuutjes. De gast moest dan ook nog naar school komen omdat alles op film werd vastgelegd. Simpel was het niet, maar het lukte toch vrij aardig met dank aan meneer Devroe. Daarna moest ik nog een quote uit het interview halen. Ik koos voor de volgende: “Als je met druk niet om kan gaan hoef je in een topclub niet te werken, dat is zo als trainer, manager, zelfs spelers moeten met druk om kunnen gaan. Dat is een van de grote versschillen met Roeselare, nu is er permanent druk.”
Zo’n interview dat gefilmd wordt, is erg confronterend. Alles wat je zegt en doet staat op band. Goed vind ik het dan ook nog niet, maar het was dan ook nog maar de eerste keer.

Gisteren hadden we het nog in de les actualiteitsopvolging over wat een goede journalist is. Een journalist is iemand met een kritische geest, iemand die zich vragen stelt. Een goede journalist is iemand die het antwoord geeft op vragen die anderen zich niet stellen. Een journalist is op de hoogte van de actualiteit, daarom het vak actualiteitsopvolging. Elke week een quiz met tien kernwoorden van de afgelopen week. Interessant? Ja natuurlijk, maar of het makkelijk is, dat laat ik in het midden.

Examens, iedereen wordt er wel eens mee geconfronteerd in het leven. Sommigen hebben er geen enkel probleem mee, anderen sterven bijna van de stress. Je staat ervoor en je moet erdoor als je verder wilt komen in het leven.
Wanneer je aan examens denkt, denk je normaal ook automatisch aan studeren. Daarom was het al een tijdje geleden dat ik nog iets van me liet horen.
Nu de kerstvakantie voorbij is, volgen de examens zich in snel tempo op. Onder het motto: ‘ik doe mijn best en god doet de rest’ vat ik dan ook de maand januari aan. Vandaag heb ik mijn eerste examen afgelegd, nu zijn er nog acht te gaan.

Maar examens zijn niet alles in het leven. Gelukkig zijn en een goede gezondheid hebben, dat is wat ik iedereen toewens in 2009. Wat me opviel op 1 januari was dat er geen nieuwjaarsbrieven meer voorgelezen werden. Dit vind ik een spijtige zaak. De nieuwjaarsbrief is een stukje papier waar het zwart op wit staat dat je goede voornemens hebt en dat je iedereen een voorspoedig jaar wenst. Als dit papiertje verdwijnt, wie zegt dan dat je wel echte voornemens hebt gemaakt, meen je dan wel wat je zegt of zijn het allemaal loze woorden? Daarom is mijn voornemen voor 2009 als volgt: Ik zal proberen een nieuwjaarsbrief te schrijven. Neen, niet zomaar een nieuwjaarsbrief met enkel goede wensen, maar een brief waarin ik mijn kijk op het afgelopen jaar zal geven.

Springuren, iedereen die in het hoger onderwijs zit of heeft gezeten kent ze wel. Wat kan je er nu precies mee aanvangen? Zijn ze nuttig?
De vraag is niet zijn ze nuttig, de vraag is worden ze nuttig gebruikt. Dit verschilt van student tot student. Vroeger, toen alles beter was, waren er geen springuren. Je had studie in de plaats, gezellig in een grote ruimte studeren, propjes schieten of briefjes doorgeven.
In het hoger onderwijs is de studie gelukkig afgeschaft. Je doet zelf wat je wilt met je tijd. De één gaat bowlen en eentje gaan drinken, de ander studeert of maakt zijn voorbereidingen.
Maar er zijn er natuurlijk ook die hun schrijfvaardigheden verder ontwikkelen door een blogje te schrijven.

De blogs schieten uit de grond als bloemkolen. Nadat gisteren Klaas zijn allereerste bericht blogde, heeft nu ook Dries Dehaudt zijn goede voorbeeld gevolgd. Zijn blog kan je bewonderen op http://www.bloggen.be/dries_d/.
Ik denk dat de blog van meneer Dehaudt een echte aanrader is. Dries neemt in de groep zelden of nooit een blad voor de mond. Of hij op dit elan verder doet kun je lezen op zijn blog.
Ik raad iedereen aan de blogs van mijn studiegenoten af en toe eens te checken, zo zal je meer te weten komen wat leeft onder journalisten in wording.

Het is crisis en dat begint iedereen te voelen. Gisteren maakte Corelio bekend dat er vijftien journalisten moesten afvloeien. Vandaag was de persgroep aan de beurt, zij gingen ook een aantal journalisten ontslaan.
Toen ik enkele maanden geleden besloot journalistiek te studeren zeiden veel mensen me dat daar geen toekomst in was. Ik kreeg meermaals te horen met een diploma journalistiek ben je niets. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat dit geen waar is.
Nu vallen er ontslagen, maar ooit, binnen zo’n drietal jaar zal de economie zich opnieuw op gang trekken. Tegen die tijd ben ik afgestudeerd. En wat zoekt een redactie van een krant, radiozender of tv-station? Een gemotiveerde, jonge, vitale, energieke kracht. Ik dus.
Zorgen maak ik me dus niet. Verre van zelfs, wat nu gebeurt is een stimulans om in de boeken te duiken, te studeren dat de stukken eraf vliegen. Zodat niemand rond mij kan kijken, dat ik aangenomen wordt en niet iemand die vandaag ontslagen is. De één zijn dood is de ander zijn brood!

Studeren zal trouwens ook nodig zijn, want vandaag heb ik mijn onofficieel examenrooster ontvangen. Ik heb examen van 5 tot 28 januari. In die periode heb ik negen examens. Vorige jaren worstelde ik me door deze periode met de gedachte: ‘Studeren is door de buizen heen kruipen’. Dit jaar wordt alles anders. Studeren is interessant, misschien wel leuk, enkele malen door de zure appel bijten en op is hij. Het is de eerste maal dat ik ‘echte’ blok heb. Ik zal dan ook het goede voorbeeld op studievlak proberen te volgen van mijn broer.

Ik heb nog een belangrijke mededeling: Klaas Allosserie, student in het eerste jaar journalistiek, is vandaag begonnen met bloggen. Je kan er alles over lezen op http://bloggen.be/klaasa/

Journalist zijn, wat houdt dit allemaal in? Avontuur, spanning, deadlines, respect, faam??? Misschien wel, maar zeker niet altijd en overal. Dit heb ik gisterenavond aan de lijve mogen ondervinden. Ik had een opdracht gekregen waarbij ik een nieuwsfeit moest gaan zoeken, dat ik moest doorsturen voordat het in de krant, of op internet te vinden was.
Ik trok naar de bibliotheek van Waregem waar er naar aanleiding van De Week van de Smaak een voordracht gegeven werd over wijnproeven. Ik had enkele vraagjes op voorhand voorbereid voor de spreker. Jammer genoeg had hij de verkeerde usb-stick bij, waardoor hij opnieuw naar huis trok om de juiste. Daardoor moest ik wachten tot na de presentatie, die al een half uur te laat begon, vooraleer ik hem enkele vraagjes kon stellen.
De voorstelling was -denk ik- voor de kenners boeiend. Ik vond dat alles heel wat beknopter uitgelegd mocht worden (maar wie ben ik??). Na de voorstelling omstreeks middernacht kon ik na bijna vier en een half uur wachten mijn vragen afvuren. Ik had nog maar mijn derde vraag gesteld of mijn interview werd onderbroken door een opdringerige leraar van het College in Waregem. Hij stal zowaar twintig kostbare minuten waardoor ik pas rond 1u gedaan had met mijn vraagjes te stellen. Eenmaal thuisgekomen moest ik nog mijn artikel op papier krijgen en doorsturen. Alles verliep redelijk vlot. Rond twee uur vannacht stuurde ik dan mijn artikel binnen.

Wat heb ik nu allemaal geleerd gisterenavond? Ten eerste: een journalist moet geduld hebben, veel geduld. Ten tweede zal ik me niet zomaar meer laten doen door een ‘niet-perspersoon’, ik was veel te braaf gisterenavond. Meneer de leraar uit het college had eigenlijk zijn beurt moeten afwachten in plaats zich op te dringen en mij bijna letterlijk langs de kant te duwen. In de toekomst zal ik me niet meer laten doen! Ik bedoel niet dat iedereen voor me moet wijken, helemaal niet maar een beetje respect zou toch wel mogen, ook al ben ik nog maar student en nog geen echte journalist?

Morgen doe ik nogmaals dezelfde opdracht maar dan over een ander onderwerp. Ik word morgenvroeg namelijk verwacht in hotel Ibis te Kortrijk op de wereldrecordpoging van het langste belegd broodje. Het zal opnieuw een nieuwe ervaring zijn, ik kijk er alvast al naar uit. Onder het motto ‘Wat je niet dood maakt je sterker’ ga ik morgen op pad.

Ik heb een aanrader voor iedereen die van feel-good radio houdt. Er is namelijk een nieuw radioprogramma te beluisteren op www.coolcast.be. Het programma wordt uitgezonden tussen 19u en 20u. Het programma heet Radio Havana, ik verzeker je, je vergeet al je zorgen.

Wat is er nu zo speciaal aan Radio Havana?
Radio Havana is een studentenradio gemaakt door studenten uit het derde jaar Journalistiek. Het is een echte feel-good radio met leuke jingles, en goede -soms wel marginale- muziek. Drie jonge gasten proberen je zo goed mogelijk te entertainen, ook al gaat hun techniek af en toe de mist in. Je kunt er ook altijd je meining kwijt en als je meedoet aan hun wekelijkse prijsvraag maak je kans op een weekendje wenen.
Het is dus zeker een keerjte interessant om naar hen te luisteren, gewoon al omdat ik dit ook binnen twee jaar moet kunnen.

Niemand is perfect. Ik, niet jij niet, … niemand. Dit heb ik de laatste dagen aan de lijve ondervonden.
Dinsdag morgen ben ik dus gaan mountainbiken met Brecht. Daar heb ik gemerkt dat er niet veel meer over is van mijn koersconditie (als die er al geweest is in 2008). Ik moest nederig mijn meerdere herkennen in hem, ook al doordat mijn ketting op het moment van de waarheid tot tweemaal toe afviel, maar ik zoek geen excusses. Dinsdagavond ging ik naar de cinema met de vrienden van de journalistiek. We gingen naar Loft kijken, op aanraden van meneer Van Beirs; de man die Engels aan ons geeft. Het was een goede film, sterk scenario. Ik vroeg me spontaan af hoe een clown als Bart De Pauw zo’n sterk scenario kan schrijven. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Woensdagavond ontdekte ik een mailtje van Jens. Geeraert had ons artikel verbeterd en feedback gegeven. En daar ontdekte ik dat ook lectoren kunnen fouten maken. Ze gaf namelijk aan dat titels van boeken tussen aanhalingstekens moesten gezet worden. Dit mag niet! In Het stijlboek van de Standaard, hét boek voor al je taal – en spellingsproblemen staat dat titels van boeken in cursief geschreven moeten worden. Vandaag trok ik dan mijn stoute schoenen aan om haar te confronteren met haar fout. Na het stijlboek te raadplegen gaf ze me gelijk. Na de les riep ze me nog even bij haar. Nadat ik haar fout had ontdekt, had ze mijn dictee stiekem verbeterd tijdens de les. Ze deelde me mee dat het er goed uitzag.

Met een goed gevoel verliet ik Hiepso en trok ik na een omwegje naar Delhaize naar huis. Vanavond moet ik nog naar de Kiekenfuif op de Pottelberg. Dé fuif die toch wel op mijn lijf geschreven is als ik sommigen mag geloven.

Het is al een tijdje geleden dat ik enig teken van leven heb geven, maar ik ben er nog steeds!
Ik heb het gewoon de laatste twee weken redelijk druk gehad. Ik had vorige week zogezegd twee examens. Dat van Verbale-Training is denk ik goed verlopen, ik denk wel dat ik geslaagd ben.
Het dictee van Schrijftechnieken heb ik nog niet gehad. Het dictee was namelijk geschrapt voor een toffe namiddag op de boekenbeurs. De Gazet van Antwerpen had er haar redacties voor één dag geplaatst, zodat iedereen kon zien hoe een krant gemaakt werd. Het was een toffe namiddag met de groep. Het dictee is nu wel voor donderdag, duimen maar!

Ik heb het ook niet kunnen laten om nog eens op mijn fiets te springen. Mijn mountainbike namelijk waar ik vandaag de toertocht van Amougies heb mee gereden. Het was een zware, vuile tocht, maar ik heb er van genoten. Dinsdag volgt de volgende al in Kruishoutem. Ik heb de smaak helemaal te pakken.
De tocht zelf trokt door de Vlaamse Ardennen. De Kluisberg, Hotond en zijkant van de Patersberg moesten overwonnen werden. Ik geef eerlijk toe dat de tocht eigenlijk te zwaar was voor de eerste keer maarja… ooit zei iemand me het volgende: ‘Je bent jong en je wilt wat’. Dit was dan ook vandaag het geval en ik ben blij dat ik het gedaan heb.

Je denkt waarschijnlijk dat ik enkel maar meer schrijf wanneer ik vakantie heb, zoals de vorige post, of wanneer er een verlengd weekend is. Dat is een foute gedachte! Ik denk dat HOWEST de enige is die de brug met Wapenstilstand niet maakt. Morgen vertrek ik dus voor een namiddag naar de les. Mijn eerste echte journalistieke schrijfsel is ook bijna af, het zal binnenkort te bewonderen zijn op de webkrant van school.

Dit is het voor nu, tot de volgende!