Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

Zaterdagmorgen kreeg ik de kans om zondagavond naar Club Brugge – Germinal Beerschot te gaan kijken. Eerst en vooral wil ik de schenker van de kaarten heel erg bedanken voor de aangename, toffe avond. Enkele impressies…

Voetbal is niet zomaar een spelletje; uithouding, kracht en spelinzicht zijn erg belangrijk. Ik heb lang getwijfeld of ik voetbal een echte sport kan noemen, maar na gisterenavond denk ik wel te kunnen zeggen dat voetbal een sport is. Er komt toch heel wat meer bij kijken dan gewoon op een bal trappen.
Het is een steekspel, zoekend naar de opening, naar de zwakte van de tegenstander. Vooral de keeper zou ik willen beschouwen als een van de belangrijkste schakels in een ploeg.

Club deed het gisteren goed. Sober maar goed, er werd met momenten schitterend gecombineerd, maar of dit Europees even goed zal gaan valt nog af te wachten want één ding stond toch wel buiten kijf: Beerschot was zwak, zeer zwak, eerste klasse niet waardig.
Beerschot ontbrak vertrouwen. Germinal was net een reuze flipperkast; wanneer ze de bal hadden, kregen ze hem maar niet rond gespeeld. Negentig procent van hun pases kwamen niet aan. Club daarentegen wist heel goed waarmee het bezig was, speelde rustig rond en wachtte telkens het goede moment af, met drie doelpunten tot gevolg. Vooral De Mets en Van Heerden maakten een enorme indruk. Stijnen speelde zoals het moest en weerhield Beerschot van een vroege voorsprong.
Wie ook indruk maakte was Silvio Proto -voormalig doelman nummer 1 van de Rode Duivels- maar dan in negatieve zin. Proto speelde ronduit slecht. Geen enkele doeltrap viel juist, hij schoot zelfs tot tweemaal toe de bal de tibunes in. Ieder balcontact was wantrouwig. Dit ontging niemand. De Brugge-fans begonnen dan ook spontaan te zingen van ‘Merci Proto merci’ na het derde doelpunt. Ook de trainer van Beerschot moest het ontgelden met het liedje ‘Antheunis op pensioen olé olé’ en ‘Just look on the bright side of life’

Voetbal, een sport, een spel of een zangwedstrijd? Voor elk wat wils!

Journalist zijn, wat houdt dit allemaal in? Avontuur, spanning, deadlines, respect, faam??? Misschien wel, maar zeker niet altijd en overal. Dit heb ik gisterenavond aan de lijve mogen ondervinden. Ik had een opdracht gekregen waarbij ik een nieuwsfeit moest gaan zoeken, dat ik moest doorsturen voordat het in de krant, of op internet te vinden was.
Ik trok naar de bibliotheek van Waregem waar er naar aanleiding van De Week van de Smaak een voordracht gegeven werd over wijnproeven. Ik had enkele vraagjes op voorhand voorbereid voor de spreker. Jammer genoeg had hij de verkeerde usb-stick bij, waardoor hij opnieuw naar huis trok om de juiste. Daardoor moest ik wachten tot na de presentatie, die al een half uur te laat begon, vooraleer ik hem enkele vraagjes kon stellen.
De voorstelling was -denk ik- voor de kenners boeiend. Ik vond dat alles heel wat beknopter uitgelegd mocht worden (maar wie ben ik??). Na de voorstelling omstreeks middernacht kon ik na bijna vier en een half uur wachten mijn vragen afvuren. Ik had nog maar mijn derde vraag gesteld of mijn interview werd onderbroken door een opdringerige leraar van het College in Waregem. Hij stal zowaar twintig kostbare minuten waardoor ik pas rond 1u gedaan had met mijn vraagjes te stellen. Eenmaal thuisgekomen moest ik nog mijn artikel op papier krijgen en doorsturen. Alles verliep redelijk vlot. Rond twee uur vannacht stuurde ik dan mijn artikel binnen.

Wat heb ik nu allemaal geleerd gisterenavond? Ten eerste: een journalist moet geduld hebben, veel geduld. Ten tweede zal ik me niet zomaar meer laten doen door een ‘niet-perspersoon’, ik was veel te braaf gisterenavond. Meneer de leraar uit het college had eigenlijk zijn beurt moeten afwachten in plaats zich op te dringen en mij bijna letterlijk langs de kant te duwen. In de toekomst zal ik me niet meer laten doen! Ik bedoel niet dat iedereen voor me moet wijken, helemaal niet maar een beetje respect zou toch wel mogen, ook al ben ik nog maar student en nog geen echte journalist?

Morgen doe ik nogmaals dezelfde opdracht maar dan over een ander onderwerp. Ik word morgenvroeg namelijk verwacht in hotel Ibis te Kortrijk op de wereldrecordpoging van het langste belegd broodje. Het zal opnieuw een nieuwe ervaring zijn, ik kijk er alvast al naar uit. Onder het motto ‘Wat je niet dood maakt je sterker’ ga ik morgen op pad.

Ik heb een aanrader voor iedereen die van feel-good radio houdt. Er is namelijk een nieuw radioprogramma te beluisteren op www.coolcast.be. Het programma wordt uitgezonden tussen 19u en 20u. Het programma heet Radio Havana, ik verzeker je, je vergeet al je zorgen.

Wat is er nu zo speciaal aan Radio Havana?
Radio Havana is een studentenradio gemaakt door studenten uit het derde jaar Journalistiek. Het is een echte feel-good radio met leuke jingles, en goede -soms wel marginale- muziek. Drie jonge gasten proberen je zo goed mogelijk te entertainen, ook al gaat hun techniek af en toe de mist in. Je kunt er ook altijd je meining kwijt en als je meedoet aan hun wekelijkse prijsvraag maak je kans op een weekendje wenen.
Het is dus zeker een keerjte interessant om naar hen te luisteren, gewoon al omdat ik dit ook binnen twee jaar moet kunnen.

Het is al een tijdje geleden dat ik enig teken van leven heb geven, maar ik ben er nog steeds!
Ik heb het gewoon de laatste twee weken redelijk druk gehad. Ik had vorige week zogezegd twee examens. Dat van Verbale-Training is denk ik goed verlopen, ik denk wel dat ik geslaagd ben.
Het dictee van Schrijftechnieken heb ik nog niet gehad. Het dictee was namelijk geschrapt voor een toffe namiddag op de boekenbeurs. De Gazet van Antwerpen had er haar redacties voor één dag geplaatst, zodat iedereen kon zien hoe een krant gemaakt werd. Het was een toffe namiddag met de groep. Het dictee is nu wel voor donderdag, duimen maar!

Ik heb het ook niet kunnen laten om nog eens op mijn fiets te springen. Mijn mountainbike namelijk waar ik vandaag de toertocht van Amougies heb mee gereden. Het was een zware, vuile tocht, maar ik heb er van genoten. Dinsdag volgt de volgende al in Kruishoutem. Ik heb de smaak helemaal te pakken.
De tocht zelf trokt door de Vlaamse Ardennen. De Kluisberg, Hotond en zijkant van de Patersberg moesten overwonnen werden. Ik geef eerlijk toe dat de tocht eigenlijk te zwaar was voor de eerste keer maarja… ooit zei iemand me het volgende: ‘Je bent jong en je wilt wat’. Dit was dan ook vandaag het geval en ik ben blij dat ik het gedaan heb.

Je denkt waarschijnlijk dat ik enkel maar meer schrijf wanneer ik vakantie heb, zoals de vorige post, of wanneer er een verlengd weekend is. Dat is een foute gedachte! Ik denk dat HOWEST de enige is die de brug met Wapenstilstand niet maakt. Morgen vertrek ik dus voor een namiddag naar de les. Mijn eerste echte journalistieke schrijfsel is ook bijna af, het zal binnenkort te bewonderen zijn op de webkrant van school.

Dit is het voor nu, tot de volgende!

Gisteren heb ik voor het eerst een echt verslagje/artikel geschreven. Ik had me twee weken terug kandidaat gesteld om verslagjes te schrijven voor www.wielernieuws.be. Woensdag kreeg ik bericht dat ik nieuws mocht toevoegen.
Gisteren trok ik dan ook vol enthousiasme naar de wedstrijd in Heestert. Ik ondervond dat een verslagje schrijven toch niet zo makkelijk is, maar ik hoop dat ik het er goed vanaf heb gebracht. Het verslag kun je hier lezen.
Gisterenavond was het dan ook nog Pleinschoolreünie. Ik had afgesproken met Glen, maar omdat mijn verslagje een beetje uitliep, ik heb het namelijk twee keer getypt omdat het de eerste keer plots verdwenen was. Rond half negen kwam ik aan in Kortrijk en Glen was al aanwezig. Het was een gezellige avond en heb vele oude schoolvrienden teruggezien. Jammer was wel dat er niet veel mensen bij konden zijn van de klas.
Vandaag ben ik dan naar de Open Bedrijvendag geweest in Roeselare. Ik heb er Focus-WTV bezocht. Veel heb ik echter niet bijgeleerd, in school hebben we bijna identiek dezelfde apparatuur staan. Deze namiddag zal ik nog wat studeren, zodat ik maandag opnieuw fris naar school kan trekken.