Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

Het was alweer een tijd stil op mijn blog, maar ik had dan ook examens. Nu die voorbij zijn en ik drie maanden vakantie heb, zal ik proberen wat meer te posten.

Na de examens is Essevee TV meteen van start gegaan. Samen met Charlotte Adams is het de bedoeling is dat er ongeveer elke 2 weken een filmpje wordt gemaakt over Zulte Waregem. Het eerste filmpje gaat over de ploegvoorstelling. Aan het tweede filmpje zijn we nog volop bezig, maar het zal over de nieuwe trainer gaan.

De examens staan voor de deur, dus de blok is volop aan de gang. Ik ben nog bezig aan enkele opdrachten en studeren doe ik ook natuurlijk. Omdat ik niet veel tijd heb om iets zinnigs te posten dan maar gewoon mijn audiostukjes die ik indiende.

Binnenlandse verslaggeving: maak een nieuwsreportage voor een publiek van Radio 1. (met dank aan Alexander Haezebrouck voor de studiostem)

Radioreportage boegeroep in het veldrijden

Sportjournalistiek: Bert De Waele

Bert De Waele deel 1

Bert De Waele deel 2

Deze morgen op sporza.be stond het volgende te lezen: “Waarom moet die berg stront nou?” Het is een uitspraak van onze bondscoach Dick Advocaat. Hij snapt niet waarom de Belgische pers zoveel commotie maakt rond zijn nieuwe bijverdienste bij AZ. Ik snap de pers wel.

Advocaat benadrukte dat zijn nieuwe job als trainer van AZ een opportuniteit is, die zijn huidige job als bondscoach niet in gedrang brengt. Daarom heeft hij ook besloten ze te combineren. Hij probeert zich voor te doen als barmhartige Samaritaan, maar daar stel ik me toch enkele vragen bij, niet dat ik zo’n voetbalkenner ben.

Vooreerst zijn er maar weinig bondscoaches die hun baan combineren. Er zijn maar 4 andere landen die het ook doen: Andorra, Armenië, Estland en Litouwen. Grote voetballanden kun je ze niet noemen, wordt België als voetballand nu nog kleiner?

Volgens mij geeft Advocaat al meteen het verkeerde voorbeeld wanneer hij trainer van AZ  ziet als een bijbaantje. (of omgekeerd natuurlijk: bondscoach zijn, ziet als een bijbaantje) Hij eist terecht dat zijn spelers stipt zijn en zich volledig inzetten voor de ploeg. Is het dan wel verstandig om als coach een tweede baan te nemen?
Volgens hemzelf niet want “Wanneer ik op zaterdag match heb van AZ kan ik zondag scouten”. Akkoord, zondag kan je dan waarschijnlijk scouten, maar worden de meeste Belgische competitiematchen niet gespeeld op zaterdag?

Ook zijn bijbaantje op zich kan voor problemen zorgen. Bij AZ spelen vier Rode Duivels, en uit het verleden weten we dat de sfeer bij de Belgische ploeg niet altijd even goed is. Hoe lang gaat het duren vooraleer een speler zich vragen stelt bij de beslissingen van Advocaat?

Afgelopen weken deed Advocaat het goed volgens mij. Hij maakte doordachte keuzes en eiste discipline van zijn spelers, jammer dat hij nu zichzelf niet dezelfde disicpline kan opleggen en op twee paarden wet.

Vorige week vroeg ik me af waarom er zoveel commotie was omtrent de nieuwe film van Lars Von Trier. De film Antichrist zou te schokkend zijn voor zestienjarigen, daarom werd er gepleit voor het label 18+. Deze avond nam ik samen met drie medestudenten de proef op de som. Ik vroeg me vooral af of al die commotie niet wat overdreven was, een film is toch maar een film.

De film is opgebouwd uit zes delen: een proloog, vier hoofdstukken en een epiloog. Na een kleine dertig seconden word je al meteen met je neus op de feiten gedrukt. Een expliciete seksscène wordt op een magistrale manier in beeld en klank gebracht. Het volgende shot is een beeld van een peuter die uit zijn kamertje ontsnapt en geïntrigeerd naar de sneeuw kijkt. De beelden pakken me direct, mooi, denk ik bij mezelf. Maar niet veel later zie je de peuter uit het raam naar beneden tuimelen. De toon is gezet en de proloog voorbij.

De proloog blijkt meteen het begin van het einde te zijn van de (enigste) twee personages. De vrouw kan niet omgaan met het verdriet, maar de man houdt zich sterk en probeert op een rationele manier de vrouw van haar verdriet te helpen. Wanneer het verdriet van de vrouw verandert in een psychotische angst neemt de film een nieuwe wending. Man en vrouw trekken het bos van Eden in, want daar ligt de sleutel tot de toekomst…
Eenmaal in het bos aangekomen draait alles rond het overwinnen van angst. De film toont dat iedereen bang is, maar  toont vooral dat de natuur wreed is. Dit element speelt een belangrijke rol in de rest van de film.

Von Trier spaart zijn publiek niet, hij toont hoe angst levens kapot maakt. Alles kan en alles mag, en alles wordt getoond. Sommige beelden zijn afgrijselijk, maar intrigerend. Hoe meer de film naar zijn einde loopt, hoe harder de beelden.  Wanneer de film afgelopen is blijft heel de zaal verbijsterd zitten. Iedereen speelt met dezelfde vraag: “Hoe heb ik deze absolute horror kunnen blijven bekijken?”
Een ding staat vast deze film is niet geschikt voor zestienjaringen, meer zelfs Antichrist is voor niemand geschikt.

Nadat je Antichrist gezien hebt, zal je nooit meer op dezelfde manier door een bos kunnen wandelen, noch een schaar vastnemen. Toch is het een film dat je moet gezien hebben.

Na ongeveer acht maanden journalistiek is mijn eerste ‘journalistieke werkje’ af. Voor het vak opname- en studiotechnieken kreeg ik de opdracht om een nieuwsfeit van actueel belang te maken. De themakeuze was vrij, maar het gekozen onderwerp moest op het moment van keuze een zeker nieuwsgehalte hebben.

Begin maart las ik toevallig in Het Nieuwsblad dat men de Pleinschool Groeningekant ontruimd had voor een gaslek. Het leek me een mooi onderwerp voor mijn opdracht.  Ik zelf had mijn eerste twee jaartjes in het middelbaar versleten. Na wat aandringen mocht ik de plaatsvervangend directrice interviewen. Alles verliep vlot, maar na een grondige controle van mijn opname hoorde ik dat er heel wat ploffen te horen waren. Dat kwam doordat ik mijn micro niet stil hield. Ik kreeg de raad de opname opnieuw te doen.

Gelukkig was de Pleinschool zo vriendelijk om me nog een tweede poging te gunnen. Het resultaat is hieronder te beluisteren. Eigenlijk is het een primeur, want pas maandag zal het ingediend worden.

01-gaslek-nabij-pleinschool-groeningekant

Het stukje werd mede mogelijk gemaakt door: Pleinschool Groeningekant, Jens Lemant (die met engelengeduld mijn studiowerk insprak), Ginette Feys en Wout Taghon.

Sport is gezond zegt men, daar geloof ik rotsvast in. Maar zijn alle sporten even gezond? Wat met topsport, is topsport gezond? Ik was er altijd van overtuigd dat sport, en sport in competitie gezond was, maar nu begin ik toch te twijfelen. Wat ik vanmorgen las op sporza heeft me met  ongeloof getroffen. ‘Belgisch wielrenner sterft in zijn slaap’, stond er. Toen ik op de titel klikte zag ik dat het om Frederiek Nolf ging een 21-jarige renner uit Kuurne. Ik ken hem niet persoonlijk, maar toch kwam ik hem wel eens tegen op training, ik wist wie hij was. Als je zoiets leest, sta je daar toch even stil bij.

Ik heb zelf zeven jaar gekoerst en ik weet dat koersen gelijk staat met afzien. Je mag nog zo goed zijn, iedereen rijdt om het snelst en daardoor ga je telkens weer tot het uiterste. Toch denk ik dat de trainingsmethodes de dag van vandaag al veel verbeterd zijn. Ik heb altijd met hartslagmeter getraind, ik deed meerdere testen per jaar bij de dokter om mijn trainingszones te bepalen. Je moet minstens één test  per jaar afleggen, voor je mag  beginnen met koersen. Nooit is er een afwijking vastgesteld. Ik ben er van overtuigd dat dit bij Frederiek Nolf ook het geval was. De meeste profs trainen ook op hartslagmeter en worden zelfs nog veel beter opgevolgd.  Ik denk dat wielrennen één van best begeleide sporten is op medisch vlak. Daarom ben ik er nog steeds van overtuigd dat sport gezond is, maar ik zou er een kleine aanvulling willen aan toevoegen: ‘sport is gezond, maar topsport niet’.

Dan rest me nog de vraag waarom er zoveel jonge, gewone mensen sterven, die niet aan topsport doen. Het moet wel het lot zijn. Waarom zouden anders jonge mensen moeten sterven? Mensen met een heel leven voor zich, met dromen die ze nog graag wilden verwezelijken. Wanneer je tijd gekomen is, dan kan je er niets meer aan veranderen.

Daarom, als mijn tijd gekomen is, wil ik kunnen terugblikken op een mooi leven. Niet dat ik onnodige risico’s ga nemen. Ik ga geen 160km/u met mijn auto ergens naar toe vlammen. Ik ga gewoon genieten van elke dag en mijn kopje niet laten hangen. Zulke nieuwsberichten laten je inzien dat het leven vergankelijk is. Ik geloof niet in een leven in het hiernamaals, dus zal ik maar met volle teugen genieten van wat me hier nog rest. Ik hoop dat velen mijn voorbeeld zullen volgen. Het leven is te kort om je kop te laten hangen.

Jaja sinds vandaag zit mijn blog in een nieuw kleedje. Het oude blogspotadres zal dus niet meer geüpdatet worden. Ik hoop dat de nieuwe lay-out jullie een beetje bevalt, want er is toch wel wat tijd in gekropen.

Met de nieuwe lay-out zal ik proberen ook vernieuwing te brengen in de inhoud.
CHANGE YES WE CAN!

Zondag 1 februari was een dag die je zeker in de geschiedenisboeken terug zult vinden.
Het was de dag waarop de Belgen voor het eerst in jaren als blok naar het wereldkampioenschap cyclocross trokken, en met succes, Niels Albert won voor de Tsjech Stybar en Sven Nys. Van topfavoriet Lars Boom geen spoor. Hij eindigde pas twintigste. Werd de druk hem te groot om in eigen land te presteren, of kraakten de Belgen hem meteen door van in de eerste ronde als een blok naar voor te komen en de wedstrijd te domineren. Of had hij gewoon een slechte dag? Hopelijk laat Boom zijn hoofd niet hangen en blijft hij crossen. Boom is misschien geen crosser pur sang, maar hij geeft kleur aan de sport. Cyclocross is geen grote internationale sport, als een renner als Boom dan voor de weg kiest, zijn het opnieuw de Belgen onder elkaar met die ene Tsjech, Stybar.

Zondag was het niet enkel het WK in Hoogerheide dat in de geschiedenisboeken zal komen, maar ook en vooral in veel grotere letters de 43ste Super Bowl. Voor de mensen die niet weten over wat ik het heb, de Super Bowl is het grootste eendagsevenement ter wereld. De Pittsburgh Steelers wonnen voor de 6de keer de Super Bowl, een unieke prestatie. Ik heb het over American Fooball. De populariteit van football in de States is te vergelijken met voetbal hier. Zondagnacht ben ik opgebleven om toch eens dit grootst evenement live te kunnen bekijken. Het was genieten van de eerste tot de laatste minuut. Het was fascinerend.

American football is geen show, zoals sommigen beweren, het is een sport. Ik ben zelf een leek als het aankomt op de spelregels ervan, maar toch vond ik het fantastisch, daarom enkele gedachten:
Ik zal proberen American football te vergelijken met voetbal van bij ons.
American football is ook een sport die gespeeld wordt met 11 spelers, en er moeten zoveel mogelijk punten gemaakt worden. Dit zijn dan ook de gelijkenissen met voetbal hier. Toen ik over American football hoorde, dacht ik dat dit een sport was van dikke, agressieve Amerikanen. Maar zondagnacht heb ik het licht gezien. Het zijn geen dikke agressievelingen, maar sportmensen, hechte teamspelers. Ze zijn in mijn ogen in elk geval al veel minder individualistisch dan voetballers. Tactiek speelt een grote rol in American football, daarom moet elke speler zich ook schikken naar de afgesproken tacktiek en zijn solo-acties bijna uitgesloten. Footballspelers zijn ook erg atletisch, sprinten, springen, kort draaien, duwen en trekken, het hoort er allemaal bij. Worden ze getackeld, staan ze meteen weer recht, het is niet zoals bij voetballers dat ze eerst 2 minuten blijven liggen totdat ze opnieuw uit de dood opstaan.

Toch is American football niet populair in België, 12 lijntjes besteedde de krant van vandaag aan de Super Bowl met een korte vermelding dat de Pittsburgh Steelers gewonnen hadden tegen de Arizona Cardinals. Dat was het dan, er werd meer aandacht besteed aan het twaalf minuten durende optreden van Bruce Springsteen dan aan de spannende match zelf. Voor de mensen die ook eens willen proeven van een onbekende topsport, kunnen hier de hoogtepunten zien van de Super Bowl.
American football kan al gespeeld worden bij ons, veel succes heeft het echter nog niet. Dit heeft veel te maken met de media-aandacht. Nochtans zou het een verrijking zijn voor onze samenleving. Want American football is volgens mij een sport waar samenwerking centraal staat. Dit moet toch ten goede komen van de maatschappij.

‘Griep slaat genadeloos toe’ stond er deze week in de krant.
Ik maak me zorgen, want zowel mijn broer, vader en moeder hebben een griepvaccin gekregen, maar ik natuurlijk niet. Het was niet omdat de dokter niet wilde, het was ik die weigerde. Daar dacht ik een goede reden voor te hebben.
Vroeger, toen ik nog koerste had ik een hele winter door een verkoudheid die ik wijtte aan mijn griepvaccinatie. Vorig jaar was het de eerste keer dat ik me kon herinneren dat ik geen vaccinatie gekregen had. Ik had een rustige winter zonder één virusje in mijn lijf.
Dit jaar weigerde ik opnieuw een vaccinatie, daar begin ik nu toch wel spijt van te krijgen. Gelukkig ben ik tot op heden nog niet ziek, maar wat ik deze week in de krant en op de radio hoorde baarde me toch zorgen. ‘Ziekenhuizen overvol’, ‘longontstekingen zijn bijna niet meer bij te houden’ of ‘griepepidemie heerst’, waren maar enkele dingen die ik las.

Ik hoop dat mijn vrees niet terecht is. Ik heb namelijk nog 2 examens maandag en donderdag. Ik zal niet plooien, en zeker niet breken. Het einde is in zicht maar de laatste ronde is meestal de lastigste weet ik uit ervaring. Hopelijk haal ik alleen (zonder virus) het einde.

Eindelijk zal Sven Nys gisterenavond gedacht hebben, toen hij sportman van het jaar werd. Na tweemaal tweede en eenmaal derde won hij met grote voorsprong op Stijn Devolder en Kevin Borlée.
Waarom Nys nog niet eerder won? In Wallonië kent men niets van cyclocross, je kan het daar vergelijken met duivenmelken. Hierbij komt nog eens dat de meeste Waalse sportjournalisten hard aanleunen tegen de wallinganten. Hun top vier bestond dan ook uit enkel maar Walen. Op één stond Kevin Borlée, de man die een Belgisch record liep op de Olympische Spelen en vijfde eindigde in de 4x400m. Tweede was Phillipe Gilbert, winnaar van de Omloop het Volk en Parijs Tours,een begrijpelijke keuze. Op de derde plaats stond Fellani, de toptransfer van Everton. Vierde werd Grandjean. Uiteindelijk stond Sven Nys pas op de vijfde plaats. Ik kan nog begrijpen waarom Borlée en Gilbert voor Nys komen te staan op hun lijstje. Maar hoe komen ze erbij om Grandjean voor Sven Nys te plaatsen. Sven won afgelopen jaar alle regelmatigheidcriteriums die er waren in het cyclocrossen, werd derde op het WK en negende in Olympische mountainbikerace. Wat Grandjean daar tegenover kan zetten blijft voor mij een vraagteken.

De titel eindelijk slaat niet enkel op de zucht van verlichting dat de ‘Kannibaal van Baal’ zal geslagen hebben, eindelijk slaat ook op mezelf. Eindelijk is mijn nekpijn over. Na een week van spierpijn bij de kleinste beweging kan ik opnieuw rechts en links van me kijken.
Mijn pijnlijke nek is nog steeds een restant van mijn vervlogen wielercarrière. In april van dit jaar kwam ik dom ten val in de wedstrijd in Tielt. Het regende en ik gleed onderuit in een zwakke bocht. Enkele dagen later zat ik met verkrampte nek. Vorige week was het opnieuw van dat, alleen weet ik nog steeds niet hoe het gekomen is. Het voornaamste is dat ik er nu geen last meer van heb.

Sinds ik gestopt ben met koersen, deed ik bijna niets meer van sport. Ik heb me uiteindelijk voorgenomen om opnieuw te beginnen met fietsen. Niet dat ik overweeg om opnieuw in competitie aan te treden. Ik ga gewoon af en toe eens een tochtje maken, voor de gezondheid. Met de gedachte: ‘mens sana in corpore sano’* wil ik aan de blok beginnen.

(*met dank aan grote broer voor Latijnse vertaling)