Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

Kiban is vandaag 3 jaar oud! Een impressie:

Er werd gesuggereerd dat ik mijn 19de verjaardag nooit ging kunnen vieren. Maar zaterdag heb ik  dan toch mijn verjaardag gevierd met een drankje in Kortrijk. Bij een verjaardag horen cadeaus dachten Bavo, Sofie, Glen, Immely, Arne en Ewout.
Hun redenering bij de cadeaus:
- De viltstiften dienen voor wanneer mijn fototoestel het begeeft.
- Een balpen en notitieboekje heb je altijd nodig.
- Een verzamelmap voor artikels.
- Een boekenbon voor interessante literatuur.

Ik wil natuurlijk iedereen bedanken voor de mooie, nuttige cadeaus.

Een impressie

Een dokter is iemand die klaar staat voor mensen die hem nodig hebben. Zo zou ik toch graag omschreven worden moest ik een dokter zijn. Toch staan niet alle dokters te springen om mensen te helpen.

Begin maart had ik een erg pijnlijke rechterzijde. Ik wist niet waar gekropen van de pijn, daarom werd de dokter van wacht gebeld. Toen de arts binnenkwam, zag ik dat het een oudere man was en echt vrolijk zag hij er niet uit. Na een kort onderzoek besloot hij dat ik last had van nierstenen. Hij gaf me een spuit morfine, spekte zijn rekening wat aan en vertrok zonder maar iets te zeggen over wat ik toen kon verwachten de komende uren. Het enige wat hij nog kwijt wilde was dat ik best eens naar mijn huisarts trok. Daar zat ik dan hopend op beterschap. Wat als de pijn niet wegging, of zelfs nog erger werd? Niets had hij er over gezegd. Gelukkig verdween de pijn snel.

Was ik naïef of verwachtte ik te veel van de man, was het te veel gevraagd om een woordje uitleg te krijgen. Veel trok ik er mij niet van aan. Ik was al blij dat ik van de pijn verlost was. Mijn huisarts verwees me door naar het ziekenhuis voor foto’s en daaruit bleek dat ik een vernauwing had aan mijn rechternier. Er werd een afspraak gemaakt om een buisje te steken in die nier tijdens de paasvakantie.

Die afspraak was iets te optimistisch, want in het laatste weekend van maart was het weer zover. Opnieuw die ondragelijke pijn… De huisarts besliste dat ik zo snel mogelijk binnen moest. Op 1 april werd er een buisje gestoken. Problemen opgelost zou je denken. Dat dacht ik ook tot zaterdag.

Zaterdag stond ik opnieuw op met pijn. Ik trok meteen naar mijn huisarts en die zei dat het waarschijnlijk een blaasontsteking was. Hij schreef wat antibiotica voor en binnen een dag of vier zou ik opnieuw de oude zijn. Maar zaterdagavond verergerde de pijn exponentieel. Zoiets had ik nog nooit beleefd. Moest ik zó hard kunnen afzien in koers, ik had er zeker eentje gewonnen. Opnieuw werd er naar de arts van wachtdienst gebeld. Het bleek om een huisarts te gaan die een kilometer verderop woonde. Toch liet hij bijna een half uur op zich wachten. Eenmaal hij was aangekomen, deed hij helemaal niets. Het enige wat hij wist te vertellen was dat ik best naar spoed ging. Daar bleek na een fotootje dat het buisje niet meer op zijn plaats zat. Ik werd meteen geopereerd en nu zit er een nieuw buisje (hopelijk op de juiste plaats).

Nu wil ik toch nog iets kwijt over de dokters van wacht. In een maand tijd heb ik er twee gezien, geen enkele heeft me overtuigd van zijn goede bedoelingen. Een dokter moet hij niet blij zijn dat hij iemand kan helpen ook al is het geen ‘vaste klant’? Ik dacht dat iemand die minstens zeven jaar studeerde om zijn diploma te halen, dat deed omdat hij graag mensen hielp. Een dokter moet mensen helpen uit goedheid, uit respect voor de patiënt, ook al kent hij de persoon in kwestie niet persoonlijk. Nu begrijp ik ook waarom de agressie tegenover dokters van wacht stijgt. Sommigen lokken het gewoon uit.

Jaja sinds vandaag zit mijn blog in een nieuw kleedje. Het oude blogspotadres zal dus niet meer geüpdatet worden. Ik hoop dat de nieuwe lay-out jullie een beetje bevalt, want er is toch wel wat tijd in gekropen.

Met de nieuwe lay-out zal ik proberen ook vernieuwing te brengen in de inhoud.
CHANGE YES WE CAN!

‘Griep slaat genadeloos toe’ stond er deze week in de krant.
Ik maak me zorgen, want zowel mijn broer, vader en moeder hebben een griepvaccin gekregen, maar ik natuurlijk niet. Het was niet omdat de dokter niet wilde, het was ik die weigerde. Daar dacht ik een goede reden voor te hebben.
Vroeger, toen ik nog koerste had ik een hele winter door een verkoudheid die ik wijtte aan mijn griepvaccinatie. Vorig jaar was het de eerste keer dat ik me kon herinneren dat ik geen vaccinatie gekregen had. Ik had een rustige winter zonder één virusje in mijn lijf.
Dit jaar weigerde ik opnieuw een vaccinatie, daar begin ik nu toch wel spijt van te krijgen. Gelukkig ben ik tot op heden nog niet ziek, maar wat ik deze week in de krant en op de radio hoorde baarde me toch zorgen. ‘Ziekenhuizen overvol’, ‘longontstekingen zijn bijna niet meer bij te houden’ of ‘griepepidemie heerst’, waren maar enkele dingen die ik las.

Ik hoop dat mijn vrees niet terecht is. Ik heb namelijk nog 2 examens maandag en donderdag. Ik zal niet plooien, en zeker niet breken. Het einde is in zicht maar de laatste ronde is meestal de lastigste weet ik uit ervaring. Hopelijk haal ik alleen (zonder virus) het einde.

Scherpte is één van die dingen die je nodig hebt in het leven.
Je hebt een scherp voorwerp nodig om deftig een dier te doden en het te versnijden. Een scherpe blik op de dagelijkse actualiteit is ook nodig, zodat je de feiten kunt onderscheiden van de roddels.
Scherp staat een getrainde sportieveling. Scherpte heeft een goede journalist om een vlammend stuk te schrijven. Scherpte is alles.

Laat het nu juist scherpte zijn die ik ontbrak de laatste maanden. Ik miste de scherpte voor de kleine, schemerende lettertjes te lezen op het bord in de aula’s. Ik miste de scherpte om van aan de keukentafel teletekst te lezen.
Nu is dat probleem voltooid verleden tijd. Ik ben namelijk in het bezit van een bril. Wanneer ik hem op mijn neus zet, opent een hele nieuwe wereld, een wereld vol scherpte.

Na 5 weken les is het dan zover ik heb vakantie. Een weekje geen les, recupereren van het eerste zware deel van het semester. Toch zal er tijdens al dat rusten toch wel al wat gestudeerd moeten worden.
De week na de vakantie staat er een dictee van Nederlands gepland en wie slaagt mag dit deel laten vallen voor het examen. Ik zal er dan ook proberen voor te zorgen dat ik slaag. Sinds gisteren ben ik ook eigenaar van het Stijlboek voor wij helder wil schrijven. We zullen dit boek gebruiken tijdens de lessen schrijftechnieken. Het is een echte aanrader. Het is te verkrijgen in de Standaard Boekhandel voor maar € 9,95 wanneer je de bon uit De Standaard knipt.
Ik heb ook nog een tweede examen na de vakantie, zoals ik al eerder vertelde, namelijk Verbale-Training. Dit is al een heus examen, het is erop of eronder, slagen of niet ,… In de laatste les hadden we dan ook de kans om een beetje privéles te krijgen. Ik en vier anderen zagen dit wel zitten. Het was een erg leerrijke les. Ik weet nu tenminste waar ik nog moet aan werken en wat er van ons verwacht wordt op het examen zelf.

Toch zal ik genieten van mijn weekje vrijaf. Na de vakantie heb ik ook een totaal nieuw vak: Overzicht van de nationale instellingen. Dit zal een vak zijn die zich richt op hoe ons land bestuurd wordt. De actualiteit zal dan nog maar eens belangrijker worden. Ik kijk er al naar uit!

Het was al een tijdje geleden dat ik nog iets gepost had, maar ik had een goede reden: ik was vorige week ziek. Volgens sommigen van het bier, ik denk persoonlijk dat het gewoon een virusje was.
Gelukkig was ik vrijdag zo goed als genezen, zodat ik zaterdagavond naar het feestje van Lien kon gaan.
Het was een blij weerzien met mijn vrienden van vorig jaar. Vele verhalen en ervaringen werden uitgewisseld. Toch blijf ik erbij dat Kortrijk ook leuk is en niet beresaai zoals iedereen beweerde.
Zondag heb ik dan mijn tweede verslagje gemaakt voor www.wielernieuws.be.

Deze week heb ik maar een 15-tal uur les. Het wordt dus een rustige week.
Nu het wielerseizoen voorbij is zal ik van enkele renners een interview proberen af te nemen. De interviews zullen ook te lezen zijn op www.wielernieuws.be