Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

A mother takes twenty years to make a man of her boy, and another woman makes a fool of him in twenty minutes.

Niet veel mensen beseffen hoe belangrijk water is. Kinderen kiezen resoluut voor frisdrank, die frisdrank wordt na een tijdje vervangen door alcohol. In een examenperiode grijpen velen naar cafeïnehoudende dranken, maar ik niet.

Toen ik nog koerste, twijfelde ik vaak wat ik ging drinken in wedstrijd. Op training dronk ik uit gemak water, want water plakt niet. Op een dag zei een wijze man dat ik niet zo moest twijfelen wat ik wou drinken in wedstrijd. Hij zei me dat ik water moest drinken. Ik keek verbaasd terug, want er zijn honderden verschillende sportdranken op de markt en daarnaast heb je nog redbull en in mindere mate cola waarvan je opgepept wordt, maar dat water het allersterkste was, daar twijfelde ik hard aan. Hoe kan water nu het allersterkste zijn, het valt soms met bakken uit de lucht.

De wijze man legde het simpel uit: “Sander, waar varen boten op?” Ik antwoordde: “Op water”. Zijn punt was gemaakt, ik had inderdaad nog nooit een boot zien varen op iets anders, water moest dus wel erg sterk zijn.
In de blok greep ik dan ook niet naar redbull of andere energiedranken. Ik vertrouwde volledig op water, hopelijk komt het allemaal goed.

Ik heb examens, dus geen tijd om te bloggen.

Je bent jong en onbezonnen, plots zie je je broer met een pony rijden. Je denkt bij jezelf dat wil en kan ik ook, en zo startte mijn ruitercarrière. Ik was een jaar of vijf en klom op de pony van mijn broer in mijn zorrokostuum. Ik was onbezonnen en kende geen schrik. Enkele jaren later sloot ik me aan bij LRV Anzegem. Ik beleefde er mooie jaren eerst mijn kleine pony Pauline en daarna met een grote pony Platina.

Maar ik was jong en onbezonnen en plots verscheen een ros met wielen in mijn gezichtsveld. Ik besloot op mijn veertiende het paardrijden vaarwel te zeggen en koos resoluut voor de fiets. Ik heb die beslissing geen moment betreurd, maar vroeg of laat wist ik dat koersen niet te combineren viel met studeren. Dus eind 2008 stopte ik met koersen. Mijn weekends kwamen opnieuw vrij en ik trok opnieuw mee naar de wedstrijden waar mijn broer reed.

Vandaag heb ik voor het eerst in vijf jaar opnieuw met een paard gereden. Het was een hele ervaring. Ik besef nu pas dat paardrijden niet zomaar op een paard kruipen is, er komt veel meer bij kijken. Eerst en vooral evenwicht, het lijkt simpel, en dat is het eigenlijk ook, maar die eerste keer is het toch opnieuw zoeken. Het lukte na een tijdje, een galopje ging ook goed. Dan maar een klein kruisje met een drafbalk ervoor.

Alles ging goed, misschien wel te goed. Ik kwam overmoedig en vroeg om de drafbalk weg te nemen. Ik ging het in galop proberen. Het paard bleef rustig, maar ik wist niet wat ik deed. Het paard sprong mooi, maar voor mij iet of wat onverwacht. Mijn evenwicht raakte ik eventjes zoek en plots zat ik niet meer in het zadel maar ergens in de nek van het paard. Gelukkig bleef het paard kalm en kon ik snel mijn plaats herinnemen in het zadel. Na dit avontuurtje vond ik het wel welletjes. Ik wist opnieuw wat paardrijden is.
In het begin is het een klein beetje doodgaan.

Men zegt dat studeren door alle buizen heen kruipen is. Dat heb ik dit jaar iets te letterlijk genomen, maar sinds donderdag ben ik verlost van mijn buis die ik al sinds begin april met me meesleepte. Het buisje tussen mijn nier en mijn blaas werd donderdag verwijderd. Hopelijk werkt alles nu naar behoren en ben ik definitief verlost van alle buizen. Eindelijk echte vakantie?

De voorbije dagen waren niet de prettigste dagen die ik kende. Donderdag werd ik geopereerd aan mijn nier. Eindelijk ging er voor een definitieve oplossing gezorgd worden. Vol goede moed vertrok ik om 7u naar het ziekenhuis. Om 10u30 werd ik uit mijn kamer gehaald en ging men mij opereren. Bijna zes uur later kreeg mijn moeder te horen dat alles goed verlopen was, ik lag uit voorzorg nog een nachtje op intensieve zorgen, maar daarna mocht ik naar mijn kamer. Michael Jackson en Yasmine hadden het lootje dan wel gelegd, ik deed moedig verder.
Ander goed nieuws kreeg ik te horen van mijn medestudenten journalistiek. Ik was over de hele lijn geslaagd.

De eerste dag na de operatie was de zwaarste, ik kon niet zelf uit mijn bed en voelde me nog steeds erg slap. Toch ging het elke dag beter. De dag erna liep ik al rond en nog een dagje later was ik mijn infuus kwijt.
Vandaag gaat het nog beter, ik lig in feite te wachten tot de dokter langskomt en zegt dat ik naar huis mag. Het waren lange dagen en ik zal blij zijn als ik thuis ben. Ik wil natuurlijk iedereen bedanken die tijd maakte om me te bezoeken.

Nu maar hopen dat ik geen last meer heb en niet snel terug moet komen.

… groom spelen. Ik heb al vakantie, maar de universiteitstudenten zijn nog volop aan het zwoegen. Deze middag kreeg ik het bericht dat iemands zadel afgewassen moest worden, zodat hij na de examens meteen kan beginnen trainen voor het ruiterseizoen. Zonder nadenken deed ik wat van me verwacht werd onder het motto: “alles voor de overwinning(en)”.

Vakantie, eindelijk!

Vrijdag maakte ik mijn laatste examen, dus vandaag is mijn eerste echte dag vakantie. Gisteren ging ik voor het eerst sinds lang opnieuw naar de koers kijken. Het was een mooie wedstrijd en ik heb me volledig kunnen uitleven met mijn fotocamera. Deze vakantie moet niets, maar mag alles. De voorbije vakanties stonden in het teken van de koers, nu ik gestopt ben, vraag ik me af waarmee ik mijn tijd ga vullen. Waarschijnlijk zal het toch opnieuw fietsen worden, maar ik zal ook vaker naar mijn broer’s wedstrijden gaan kijken.
Maar eerst mijn nier onder handen laten nemen en dan zien we wel…

Het is de tijd van de buizen, dan toch voor studenten, maar ik spreek over een andere buis, de vierde al die deze namiddag om 13u normaal gestoken wordt.

Het relaas van buisje drie: 15 april werd het geplaatst, onder het motto: “Derde keer goede keer”. Helaas mocht het niet zijn, op 18 dagen van het einde was het buisje het beu en moet het dus vervangen worden. Sinds donderdag begon het te irriteren, maar de  pijn verdween, en ik hoopte dat het maar voor eventjes was, maar gisteren was het dan zo ver, de pijn verminderde niet meer, dan maar naar het ziekenhuis van Tielt.

Een dagje ziekenhuis:
18u30 aankomst op spoed, foto’s worden genomen, bloed en urine gecontroleerd.
20u30: ik krijg mijn kamer, het is een tweepersoonskamer waar al iemand is. De oudere man,Etienne, is familie aan het bekijken. Niet meteen mijn favoriete programma maar klagen doe ik niet. Ik had al de hele namiddag geen eten gehad en kreeg grote honger. Het ziekenhuispersoneel is zo vriendelijk om nog een maaltijd in elkaar te flansen. Een pistole met kaas, soep, yoghurt en twee desserts krijg ik rond 20u45.
Eenmaal ik begonnen ben met eten zegt mijn kamergenoot dat het tijd is om te gaan slapen voor hem. Ik kijk verbaasd op het is pas 20u50, maar zet de tv wat stilter en kijk nog wat verder.
Om 23u50 is er niet veel meer te zien op tv en besluit ik ook maar wat te slapen, dit lukt niet echt goed, ik heb nog veel pijn en het is veel te warm in de kamer. Daarenboven komt nog eens dat Etienne de slechte gewoonte heeft te hijgen in zijn slaap. De nacht verloopt moeizaam, om 1u45 wordt ik gewekt door de nachtverpleger en opnieuw de slaap vatten is moeilijk, want het was nog steeds snikheet in de kamer. Dan toch raak ik in slaap, maar om 5u is de nachtverpleger er opnieuw. Vanaf dan zit slapen er niet meer in en wacht ik op de dokter.

Om 8u30 is de dokter langs gekomen, ze gaan opnieuw een buisje steken het vierde (!) al. Hij heeft me verteld dat de operatie om 13u gepland staat. Ik heb dus nog wat tijd en mijn laptop wordt gebracht. Tot 13u heb ik niet meer moeten wachten, want om 11u30 kwamen ze me al halen. In de operatiezaal herriner ik me nog 11u47, maar dan niets meer. Rond 14u30 opnieuw wakker. Suf en helemaal van de wereld lig ik dan nog wat te dolen in mijn bed, maar rond 17u ben ik opnieuw helemaal de oude. De dokter komt langs en zegt me dat ik naar huis mag.

Hopelijk heeft het buisje het nu naar zijn zin, want nog 3 weken moet het blijven, dan wordt er voor een definitieve oplossing gezorgd.

Journalisten zijn echte sloddervossen, je komt op hun bureau en overal liggen papieren rond te slingeren. Dat zei de heer Van Severen gisteren in de les Audiotechnieken.

Deze morgen stond ik op en keek ik naar mijn bureau. Ik complimenteerde mezelf. Ik ben goed op weg om journalist te worden, en dat een week voor de examens…