De film is opgebouwd uit zes delen: een proloog, vier hoofdstukken en een epiloog. Na een kleine dertig seconden word je al meteen met je neus op de feiten gedrukt. Een expliciete seksscène wordt op een magistrale manier in beeld en klank gebracht. Het volgende shot is een beeld van een peuter die uit zijn kamertje ontsnapt en geïntrigeerd naar de sneeuw kijkt. De beelden pakken me direct, mooi, denk ik bij mezelf. Maar niet veel later zie je de peuter uit het raam naar beneden tuimelen. De toon is gezet en de proloog voorbij.

De proloog blijkt meteen het begin van het einde te zijn van de (enigste) twee personages. De vrouw kan niet omgaan met het verdriet, maar de man houdt zich sterk en probeert op een rationele manier de vrouw van haar verdriet te helpen. Wanneer het verdriet van de vrouw verandert in een psychotische angst neemt de film een nieuwe wending. Man en vrouw trekken het bos van Eden in, want daar ligt de sleutel tot de toekomst…
Eenmaal in het bos aangekomen draait alles rond het overwinnen van angst. De film toont dat iedereen bang is, maar  toont vooral dat de natuur wreed is. Dit element speelt een belangrijke rol in de rest van de film.

Von Trier spaart zijn publiek niet, hij toont hoe angst levens kapot maakt. Alles kan en alles mag, en alles wordt getoond. Sommige beelden zijn afgrijselijk, maar intrigerend. Hoe meer de film naar zijn einde loopt, hoe harder de beelden.  Wanneer de film afgelopen is blijft heel de zaal verbijsterd zitten. Iedereen speelt met dezelfde vraag: “Hoe heb ik deze absolute horror kunnen blijven bekijken?”
Een ding staat vast deze film is niet geschikt voor zestienjaringen, meer zelfs Antichrist is voor niemand geschikt.

Nadat je Antichrist gezien hebt, zal je nooit meer op dezelfde manier door een bos kunnen wandelen, noch een schaar vastnemen. Toch is het een film dat je moet gezien hebben.