Persvrijheid in België daalt
De persvrijheid in België is gedaald, net zoals in de rest van Europa. Dat blijkt uit een rapport van de Reporters zonder Grenzen dat dinsdag bekendgemaakt is. België staat nu op een elfde plaats wereldwijd, veel reden tot juichen is dat niet. België zou als hoofdstad van de Europese Unie een voorbeeld moeten zijn. In de wetgeving is dat ook zo: artikel 25 van de grondwet zegt: “De drukpers is vrij; de censuur kan nooit worden ingevoerd; geen borgstelling kan worden geëist van de schrijvers, uitgevers of drukkers. Wanneer de schrijver bekend is en zijn woonplaats in België heeft, kan de uitgever, de drukker of de verspreider niet worden vervolgd.” Spijtig genoeg werd dit artikel afgelopen jaar meermaals met de voeten getreden.
November 2008 het weekblad Humo moet uit de rekken. Er wordt een dwangsom opgelegd van 250 euro per Humo die nog verkocht werd. Waarom? Er is een satirische fotomontage van politiebaas Fernand Koekelberg en Sylvie Ricour gepubliceerd. Koekelberg ziet er de humor niet van in en dient klacht in en Humo moet plooien.
Enkele weken terug opnieuw hetzelfde verhaal, maar nu bij TV-Familie. Het weekblad wil een reportage over de financiële toestand van de familie Pfaff publiceren, maar voordat het boekje in de winkel ligt wordt het al verboden. De Pfaffs winnen en opnieuw ligt de drukpers stil.
Positief is wel dat er sinds 1 januari 2009 geen enkele journalist is omgekomen of opgepakt.
België, op papier een paradijs voor journalisten, maar de werkelijkheid bewijst soms het tegendeel.