Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

Je bent jong en onbezonnen, plots zie je je broer met een pony rijden. Je denkt bij jezelf dat wil en kan ik ook, en zo startte mijn ruitercarrière. Ik was een jaar of vijf en klom op de pony van mijn broer in mijn zorrokostuum. Ik was onbezonnen en kende geen schrik. Enkele jaren later sloot ik me aan bij LRV Anzegem. Ik beleefde er mooie jaren eerst mijn kleine pony Pauline en daarna met een grote pony Platina.

Maar ik was jong en onbezonnen en plots verscheen een ros met wielen in mijn gezichtsveld. Ik besloot op mijn veertiende het paardrijden vaarwel te zeggen en koos resoluut voor de fiets. Ik heb die beslissing geen moment betreurd, maar vroeg of laat wist ik dat koersen niet te combineren viel met studeren. Dus eind 2008 stopte ik met koersen. Mijn weekends kwamen opnieuw vrij en ik trok opnieuw mee naar de wedstrijden waar mijn broer reed.

Vandaag heb ik voor het eerst in vijf jaar opnieuw met een paard gereden. Het was een hele ervaring. Ik besef nu pas dat paardrijden niet zomaar op een paard kruipen is, er komt veel meer bij kijken. Eerst en vooral evenwicht, het lijkt simpel, en dat is het eigenlijk ook, maar die eerste keer is het toch opnieuw zoeken. Het lukte na een tijdje, een galopje ging ook goed. Dan maar een klein kruisje met een drafbalk ervoor.

Alles ging goed, misschien wel te goed. Ik kwam overmoedig en vroeg om de drafbalk weg te nemen. Ik ging het in galop proberen. Het paard bleef rustig, maar ik wist niet wat ik deed. Het paard sprong mooi, maar voor mij iet of wat onverwacht. Mijn evenwicht raakte ik eventjes zoek en plots zat ik niet meer in het zadel maar ergens in de nek van het paard. Gelukkig bleef het paard kalm en kon ik snel mijn plaats herinnemen in het zadel. Na dit avontuurtje vond ik het wel welletjes. Ik wist opnieuw wat paardrijden is.
In het begin is het een klein beetje doodgaan.