Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

Het is de tijd van de buizen, dan toch voor studenten, maar ik spreek over een andere buis, de vierde al die deze namiddag om 13u normaal gestoken wordt.

Het relaas van buisje drie: 15 april werd het geplaatst, onder het motto: “Derde keer goede keer”. Helaas mocht het niet zijn, op 18 dagen van het einde was het buisje het beu en moet het dus vervangen worden. Sinds donderdag begon het te irriteren, maar de  pijn verdween, en ik hoopte dat het maar voor eventjes was, maar gisteren was het dan zo ver, de pijn verminderde niet meer, dan maar naar het ziekenhuis van Tielt.

Een dagje ziekenhuis:
18u30 aankomst op spoed, foto’s worden genomen, bloed en urine gecontroleerd.
20u30: ik krijg mijn kamer, het is een tweepersoonskamer waar al iemand is. De oudere man,Etienne, is familie aan het bekijken. Niet meteen mijn favoriete programma maar klagen doe ik niet. Ik had al de hele namiddag geen eten gehad en kreeg grote honger. Het ziekenhuispersoneel is zo vriendelijk om nog een maaltijd in elkaar te flansen. Een pistole met kaas, soep, yoghurt en twee desserts krijg ik rond 20u45.
Eenmaal ik begonnen ben met eten zegt mijn kamergenoot dat het tijd is om te gaan slapen voor hem. Ik kijk verbaasd op het is pas 20u50, maar zet de tv wat stilter en kijk nog wat verder.
Om 23u50 is er niet veel meer te zien op tv en besluit ik ook maar wat te slapen, dit lukt niet echt goed, ik heb nog veel pijn en het is veel te warm in de kamer. Daarenboven komt nog eens dat Etienne de slechte gewoonte heeft te hijgen in zijn slaap. De nacht verloopt moeizaam, om 1u45 wordt ik gewekt door de nachtverpleger en opnieuw de slaap vatten is moeilijk, want het was nog steeds snikheet in de kamer. Dan toch raak ik in slaap, maar om 5u is de nachtverpleger er opnieuw. Vanaf dan zit slapen er niet meer in en wacht ik op de dokter.

Om 8u30 is de dokter langs gekomen, ze gaan opnieuw een buisje steken het vierde (!) al. Hij heeft me verteld dat de operatie om 13u gepland staat. Ik heb dus nog wat tijd en mijn laptop wordt gebracht. Tot 13u heb ik niet meer moeten wachten, want om 11u30 kwamen ze me al halen. In de operatiezaal herriner ik me nog 11u47, maar dan niets meer. Rond 14u30 opnieuw wakker. Suf en helemaal van de wereld lig ik dan nog wat te dolen in mijn bed, maar rond 17u ben ik opnieuw helemaal de oude. De dokter komt langs en zegt me dat ik naar huis mag.

Hopelijk heeft het buisje het nu naar zijn zin, want nog 3 weken moet het blijven, dan wordt er voor een definitieve oplossing gezorgd.