Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

De voorbije dagen waren niet de prettigste dagen die ik kende. Donderdag werd ik geopereerd aan mijn nier. Eindelijk ging er voor een definitieve oplossing gezorgd worden. Vol goede moed vertrok ik om 7u naar het ziekenhuis. Om 10u30 werd ik uit mijn kamer gehaald en ging men mij opereren. Bijna zes uur later kreeg mijn moeder te horen dat alles goed verlopen was, ik lag uit voorzorg nog een nachtje op intensieve zorgen, maar daarna mocht ik naar mijn kamer. Michael Jackson en Yasmine hadden het lootje dan wel gelegd, ik deed moedig verder.
Ander goed nieuws kreeg ik te horen van mijn medestudenten journalistiek. Ik was over de hele lijn geslaagd.

De eerste dag na de operatie was de zwaarste, ik kon niet zelf uit mijn bed en voelde me nog steeds erg slap. Toch ging het elke dag beter. De dag erna liep ik al rond en nog een dagje later was ik mijn infuus kwijt.
Vandaag gaat het nog beter, ik lig in feite te wachten tot de dokter langskomt en zegt dat ik naar huis mag. Het waren lange dagen en ik zal blij zijn als ik thuis ben. Ik wil natuurlijk iedereen bedanken die tijd maakte om me te bezoeken.

Nu maar hopen dat ik geen last meer heb en niet snel terug moet komen.

… groom spelen. Ik heb al vakantie, maar de universiteitstudenten zijn nog volop aan het zwoegen. Deze middag kreeg ik het bericht dat iemands zadel afgewassen moest worden, zodat hij na de examens meteen kan beginnen trainen voor het ruiterseizoen. Zonder nadenken deed ik wat van me verwacht werd onder het motto: “alles voor de overwinning(en)”.

Vakantie, eindelijk!

Vrijdag maakte ik mijn laatste examen, dus vandaag is mijn eerste echte dag vakantie. Gisteren ging ik voor het eerst sinds lang opnieuw naar de koers kijken. Het was een mooie wedstrijd en ik heb me volledig kunnen uitleven met mijn fotocamera. Deze vakantie moet niets, maar mag alles. De voorbije vakanties stonden in het teken van de koers, nu ik gestopt ben, vraag ik me af waarmee ik mijn tijd ga vullen. Waarschijnlijk zal het toch opnieuw fietsen worden, maar ik zal ook vaker naar mijn broer’s wedstrijden gaan kijken.
Maar eerst mijn nier onder handen laten nemen en dan zien we wel…

Het is de tijd van de buizen, dan toch voor studenten, maar ik spreek over een andere buis, de vierde al die deze namiddag om 13u normaal gestoken wordt.

Het relaas van buisje drie: 15 april werd het geplaatst, onder het motto: “Derde keer goede keer”. Helaas mocht het niet zijn, op 18 dagen van het einde was het buisje het beu en moet het dus vervangen worden. Sinds donderdag begon het te irriteren, maar de  pijn verdween, en ik hoopte dat het maar voor eventjes was, maar gisteren was het dan zo ver, de pijn verminderde niet meer, dan maar naar het ziekenhuis van Tielt.

Een dagje ziekenhuis:
18u30 aankomst op spoed, foto’s worden genomen, bloed en urine gecontroleerd.
20u30: ik krijg mijn kamer, het is een tweepersoonskamer waar al iemand is. De oudere man,Etienne, is familie aan het bekijken. Niet meteen mijn favoriete programma maar klagen doe ik niet. Ik had al de hele namiddag geen eten gehad en kreeg grote honger. Het ziekenhuispersoneel is zo vriendelijk om nog een maaltijd in elkaar te flansen. Een pistole met kaas, soep, yoghurt en twee desserts krijg ik rond 20u45.
Eenmaal ik begonnen ben met eten zegt mijn kamergenoot dat het tijd is om te gaan slapen voor hem. Ik kijk verbaasd op het is pas 20u50, maar zet de tv wat stilter en kijk nog wat verder.
Om 23u50 is er niet veel meer te zien op tv en besluit ik ook maar wat te slapen, dit lukt niet echt goed, ik heb nog veel pijn en het is veel te warm in de kamer. Daarenboven komt nog eens dat Etienne de slechte gewoonte heeft te hijgen in zijn slaap. De nacht verloopt moeizaam, om 1u45 wordt ik gewekt door de nachtverpleger en opnieuw de slaap vatten is moeilijk, want het was nog steeds snikheet in de kamer. Dan toch raak ik in slaap, maar om 5u is de nachtverpleger er opnieuw. Vanaf dan zit slapen er niet meer in en wacht ik op de dokter.

Om 8u30 is de dokter langs gekomen, ze gaan opnieuw een buisje steken het vierde (!) al. Hij heeft me verteld dat de operatie om 13u gepland staat. Ik heb dus nog wat tijd en mijn laptop wordt gebracht. Tot 13u heb ik niet meer moeten wachten, want om 11u30 kwamen ze me al halen. In de operatiezaal herriner ik me nog 11u47, maar dan niets meer. Rond 14u30 opnieuw wakker. Suf en helemaal van de wereld lig ik dan nog wat te dolen in mijn bed, maar rond 17u ben ik opnieuw helemaal de oude. De dokter komt langs en zegt me dat ik naar huis mag.

Hopelijk heeft het buisje het nu naar zijn zin, want nog 3 weken moet het blijven, dan wordt er voor een definitieve oplossing gezorgd.