Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

Kiban is vandaag 3 jaar oud! Een impressie:

Er werd gesuggereerd dat ik mijn 19de verjaardag nooit ging kunnen vieren. Maar zaterdag heb ik  dan toch mijn verjaardag gevierd met een drankje in Kortrijk. Bij een verjaardag horen cadeaus dachten Bavo, Sofie, Glen, Immely, Arne en Ewout.
Hun redenering bij de cadeaus:
- De viltstiften dienen voor wanneer mijn fototoestel het begeeft.
- Een balpen en notitieboekje heb je altijd nodig.
- Een verzamelmap voor artikels.
- Een boekenbon voor interessante literatuur.

Ik wil natuurlijk iedereen bedanken voor de mooie, nuttige cadeaus.

Ik herinner me nog goed de eerste dag aan de hogeschool eind september. Toen hamerde de heer Van Severen erop dat we onze deadlines moesten na komen. “Te laat is te laat en dan moeten we het niet meer hebben. Knoop dat goed in jullie oortjes” zei hij. Nu anderhalf semester later denk ik terug aan zijn woorden, die toen vluchtig door mijn oortjes werden opgevangen.

Journalistiek is meer dan boekenkennis alleen. Howest draagt dan ook praktijkkennis hoog in het vaandel. In het eerste semester merkten we daar weinig van, maar nu voel ik toch wel de deadlines snel dichter komen. Door in de paasvakantie niets te kunnen doen voor school heb ik mijn planning moeten omgooien. Studeren doe ik tussendoor, eerst de opdrachten afkrijgen, want men hanteert nog steeds hetzelfde principe: “Te laat is te laat.”

Een impressie

Een dokter is iemand die klaar staat voor mensen die hem nodig hebben. Zo zou ik toch graag omschreven worden moest ik een dokter zijn. Toch staan niet alle dokters te springen om mensen te helpen.

Begin maart had ik een erg pijnlijke rechterzijde. Ik wist niet waar gekropen van de pijn, daarom werd de dokter van wacht gebeld. Toen de arts binnenkwam, zag ik dat het een oudere man was en echt vrolijk zag hij er niet uit. Na een kort onderzoek besloot hij dat ik last had van nierstenen. Hij gaf me een spuit morfine, spekte zijn rekening wat aan en vertrok zonder maar iets te zeggen over wat ik toen kon verwachten de komende uren. Het enige wat hij nog kwijt wilde was dat ik best eens naar mijn huisarts trok. Daar zat ik dan hopend op beterschap. Wat als de pijn niet wegging, of zelfs nog erger werd? Niets had hij er over gezegd. Gelukkig verdween de pijn snel.

Was ik naïef of verwachtte ik te veel van de man, was het te veel gevraagd om een woordje uitleg te krijgen. Veel trok ik er mij niet van aan. Ik was al blij dat ik van de pijn verlost was. Mijn huisarts verwees me door naar het ziekenhuis voor foto’s en daaruit bleek dat ik een vernauwing had aan mijn rechternier. Er werd een afspraak gemaakt om een buisje te steken in die nier tijdens de paasvakantie.

Die afspraak was iets te optimistisch, want in het laatste weekend van maart was het weer zover. Opnieuw die ondragelijke pijn… De huisarts besliste dat ik zo snel mogelijk binnen moest. Op 1 april werd er een buisje gestoken. Problemen opgelost zou je denken. Dat dacht ik ook tot zaterdag.

Zaterdag stond ik opnieuw op met pijn. Ik trok meteen naar mijn huisarts en die zei dat het waarschijnlijk een blaasontsteking was. Hij schreef wat antibiotica voor en binnen een dag of vier zou ik opnieuw de oude zijn. Maar zaterdagavond verergerde de pijn exponentieel. Zoiets had ik nog nooit beleefd. Moest ik zó hard kunnen afzien in koers, ik had er zeker eentje gewonnen. Opnieuw werd er naar de arts van wachtdienst gebeld. Het bleek om een huisarts te gaan die een kilometer verderop woonde. Toch liet hij bijna een half uur op zich wachten. Eenmaal hij was aangekomen, deed hij helemaal niets. Het enige wat hij wist te vertellen was dat ik best naar spoed ging. Daar bleek na een fotootje dat het buisje niet meer op zijn plaats zat. Ik werd meteen geopereerd en nu zit er een nieuw buisje (hopelijk op de juiste plaats).

Nu wil ik toch nog iets kwijt over de dokters van wacht. In een maand tijd heb ik er twee gezien, geen enkele heeft me overtuigd van zijn goede bedoelingen. Een dokter moet hij niet blij zijn dat hij iemand kan helpen ook al is het geen ‘vaste klant’? Ik dacht dat iemand die minstens zeven jaar studeerde om zijn diploma te halen, dat deed omdat hij graag mensen hielp. Een dokter moet mensen helpen uit goedheid, uit respect voor de patiënt, ook al kent hij de persoon in kwestie niet persoonlijk. Nu begrijp ik ook waarom de agressie tegenover dokters van wacht stijgt. Sommigen lokken het gewoon uit.