Club- Beerschot
Zaterdagmorgen kreeg ik de kans om zondagavond naar Club Brugge – Germinal Beerschot te gaan kijken. Eerst en vooral wil ik de schenker van de kaarten heel erg bedanken voor de aangename, toffe avond. Enkele impressies…
Voetbal is niet zomaar een spelletje; uithouding, kracht en spelinzicht zijn erg belangrijk. Ik heb lang getwijfeld of ik voetbal een echte sport kan noemen, maar na gisterenavond denk ik wel te kunnen zeggen dat voetbal een sport is. Er komt toch heel wat meer bij kijken dan gewoon op een bal trappen.
Het is een steekspel, zoekend naar de opening, naar de zwakte van de tegenstander. Vooral de keeper zou ik willen beschouwen als een van de belangrijkste schakels in een ploeg.
Club deed het gisteren goed. Sober maar goed, er werd met momenten schitterend gecombineerd, maar of dit Europees even goed zal gaan valt nog af te wachten want één ding stond toch wel buiten kijf: Beerschot was zwak, zeer zwak, eerste klasse niet waardig.
Beerschot ontbrak vertrouwen. Germinal was net een reuze flipperkast; wanneer ze de bal hadden, kregen ze hem maar niet rond gespeeld. Negentig procent van hun pases kwamen niet aan. Club daarentegen wist heel goed waarmee het bezig was, speelde rustig rond en wachtte telkens het goede moment af, met drie doelpunten tot gevolg. Vooral De Mets en Van Heerden maakten een enorme indruk. Stijnen speelde zoals het moest en weerhield Beerschot van een vroege voorsprong.
Wie ook indruk maakte was Silvio Proto -voormalig doelman nummer 1 van de Rode Duivels- maar dan in negatieve zin. Proto speelde ronduit slecht. Geen enkele doeltrap viel juist, hij schoot zelfs tot tweemaal toe de bal de tibunes in. Ieder balcontact was wantrouwig. Dit ontging niemand. De Brugge-fans begonnen dan ook spontaan te zingen van ‘Merci Proto merci’ na het derde doelpunt. Ook de trainer van Beerschot moest het ontgelden met het liedje ‘Antheunis op pensioen olé olé’ en ‘Just look on the bright side of life’
Voetbal, een sport, een spel of een zangwedstrijd? Voor elk wat wils!