Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

Eindelijk zal Sven Nys gisterenavond gedacht hebben, toen hij sportman van het jaar werd. Na tweemaal tweede en eenmaal derde won hij met grote voorsprong op Stijn Devolder en Kevin Borlée.
Waarom Nys nog niet eerder won? In Wallonië kent men niets van cyclocross, je kan het daar vergelijken met duivenmelken. Hierbij komt nog eens dat de meeste Waalse sportjournalisten hard aanleunen tegen de wallinganten. Hun top vier bestond dan ook uit enkel maar Walen. Op één stond Kevin Borlée, de man die een Belgisch record liep op de Olympische Spelen en vijfde eindigde in de 4x400m. Tweede was Phillipe Gilbert, winnaar van de Omloop het Volk en Parijs Tours,een begrijpelijke keuze. Op de derde plaats stond Fellani, de toptransfer van Everton. Vierde werd Grandjean. Uiteindelijk stond Sven Nys pas op de vijfde plaats. Ik kan nog begrijpen waarom Borlée en Gilbert voor Nys komen te staan op hun lijstje. Maar hoe komen ze erbij om Grandjean voor Sven Nys te plaatsen. Sven won afgelopen jaar alle regelmatigheidcriteriums die er waren in het cyclocrossen, werd derde op het WK en negende in Olympische mountainbikerace. Wat Grandjean daar tegenover kan zetten blijft voor mij een vraagteken.

De titel eindelijk slaat niet enkel op de zucht van verlichting dat de ‘Kannibaal van Baal’ zal geslagen hebben, eindelijk slaat ook op mezelf. Eindelijk is mijn nekpijn over. Na een week van spierpijn bij de kleinste beweging kan ik opnieuw rechts en links van me kijken.
Mijn pijnlijke nek is nog steeds een restant van mijn vervlogen wielercarrière. In april van dit jaar kwam ik dom ten val in de wedstrijd in Tielt. Het regende en ik gleed onderuit in een zwakke bocht. Enkele dagen later zat ik met verkrampte nek. Vorige week was het opnieuw van dat, alleen weet ik nog steeds niet hoe het gekomen is. Het voornaamste is dat ik er nu geen last meer van heb.

Sinds ik gestopt ben met koersen, deed ik bijna niets meer van sport. Ik heb me uiteindelijk voorgenomen om opnieuw te beginnen met fietsen. Niet dat ik overweeg om opnieuw in competitie aan te treden. Ik ga gewoon af en toe eens een tochtje maken, voor de gezondheid. Met de gedachte: ‘mens sana in corpore sano’* wil ik aan de blok beginnen.

(*met dank aan grote broer voor Latijnse vertaling)

Springuren, iedereen die in het hoger onderwijs zit of heeft gezeten kent ze wel. Wat kan je er nu precies mee aanvangen? Zijn ze nuttig?
De vraag is niet zijn ze nuttig, de vraag is worden ze nuttig gebruikt. Dit verschilt van student tot student. Vroeger, toen alles beter was, waren er geen springuren. Je had studie in de plaats, gezellig in een grote ruimte studeren, propjes schieten of briefjes doorgeven.
In het hoger onderwijs is de studie gelukkig afgeschaft. Je doet zelf wat je wilt met je tijd. De één gaat bowlen en eentje gaan drinken, de ander studeert of maakt zijn voorbereidingen.
Maar er zijn er natuurlijk ook die hun schrijfvaardigheden verder ontwikkelen door een blogje te schrijven.

De blogs schieten uit de grond als bloemkolen. Nadat gisteren Klaas zijn allereerste bericht blogde, heeft nu ook Dries Dehaudt zijn goede voorbeeld gevolgd. Zijn blog kan je bewonderen op http://www.bloggen.be/dries_d/.
Ik denk dat de blog van meneer Dehaudt een echte aanrader is. Dries neemt in de groep zelden of nooit een blad voor de mond. Of hij op dit elan verder doet kun je lezen op zijn blog.
Ik raad iedereen aan de blogs van mijn studiegenoten af en toe eens te checken, zo zal je meer te weten komen wat leeft onder journalisten in wording.

Het is crisis en dat begint iedereen te voelen. Gisteren maakte Corelio bekend dat er vijftien journalisten moesten afvloeien. Vandaag was de persgroep aan de beurt, zij gingen ook een aantal journalisten ontslaan.
Toen ik enkele maanden geleden besloot journalistiek te studeren zeiden veel mensen me dat daar geen toekomst in was. Ik kreeg meermaals te horen met een diploma journalistiek ben je niets. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat dit geen waar is.
Nu vallen er ontslagen, maar ooit, binnen zo’n drietal jaar zal de economie zich opnieuw op gang trekken. Tegen die tijd ben ik afgestudeerd. En wat zoekt een redactie van een krant, radiozender of tv-station? Een gemotiveerde, jonge, vitale, energieke kracht. Ik dus.
Zorgen maak ik me dus niet. Verre van zelfs, wat nu gebeurt is een stimulans om in de boeken te duiken, te studeren dat de stukken eraf vliegen. Zodat niemand rond mij kan kijken, dat ik aangenomen wordt en niet iemand die vandaag ontslagen is. De één zijn dood is de ander zijn brood!

Studeren zal trouwens ook nodig zijn, want vandaag heb ik mijn onofficieel examenrooster ontvangen. Ik heb examen van 5 tot 28 januari. In die periode heb ik negen examens. Vorige jaren worstelde ik me door deze periode met de gedachte: ‘Studeren is door de buizen heen kruipen’. Dit jaar wordt alles anders. Studeren is interessant, misschien wel leuk, enkele malen door de zure appel bijten en op is hij. Het is de eerste maal dat ik ‘echte’ blok heb. Ik zal dan ook het goede voorbeeld op studievlak proberen te volgen van mijn broer.

Ik heb nog een belangrijke mededeling: Klaas Allosserie, student in het eerste jaar journalistiek, is vandaag begonnen met bloggen. Je kan er alles over lezen op http://bloggen.be/klaasa/

Zaterdagmorgen kreeg ik de kans om zondagavond naar Club Brugge – Germinal Beerschot te gaan kijken. Eerst en vooral wil ik de schenker van de kaarten heel erg bedanken voor de aangename, toffe avond. Enkele impressies…

Voetbal is niet zomaar een spelletje; uithouding, kracht en spelinzicht zijn erg belangrijk. Ik heb lang getwijfeld of ik voetbal een echte sport kan noemen, maar na gisterenavond denk ik wel te kunnen zeggen dat voetbal een sport is. Er komt toch heel wat meer bij kijken dan gewoon op een bal trappen.
Het is een steekspel, zoekend naar de opening, naar de zwakte van de tegenstander. Vooral de keeper zou ik willen beschouwen als een van de belangrijkste schakels in een ploeg.

Club deed het gisteren goed. Sober maar goed, er werd met momenten schitterend gecombineerd, maar of dit Europees even goed zal gaan valt nog af te wachten want één ding stond toch wel buiten kijf: Beerschot was zwak, zeer zwak, eerste klasse niet waardig.
Beerschot ontbrak vertrouwen. Germinal was net een reuze flipperkast; wanneer ze de bal hadden, kregen ze hem maar niet rond gespeeld. Negentig procent van hun pases kwamen niet aan. Club daarentegen wist heel goed waarmee het bezig was, speelde rustig rond en wachtte telkens het goede moment af, met drie doelpunten tot gevolg. Vooral De Mets en Van Heerden maakten een enorme indruk. Stijnen speelde zoals het moest en weerhield Beerschot van een vroege voorsprong.
Wie ook indruk maakte was Silvio Proto -voormalig doelman nummer 1 van de Rode Duivels- maar dan in negatieve zin. Proto speelde ronduit slecht. Geen enkele doeltrap viel juist, hij schoot zelfs tot tweemaal toe de bal de tibunes in. Ieder balcontact was wantrouwig. Dit ontging niemand. De Brugge-fans begonnen dan ook spontaan te zingen van ‘Merci Proto merci’ na het derde doelpunt. Ook de trainer van Beerschot moest het ontgelden met het liedje ‘Antheunis op pensioen olé olé’ en ‘Just look on the bright side of life’

Voetbal, een sport, een spel of een zangwedstrijd? Voor elk wat wils!