Laten doen???
Journalist zijn, wat houdt dit allemaal in? Avontuur, spanning, deadlines, respect, faam??? Misschien wel, maar zeker niet altijd en overal. Dit heb ik gisterenavond aan de lijve mogen ondervinden. Ik had een opdracht gekregen waarbij ik een nieuwsfeit moest gaan zoeken, dat ik moest doorsturen voordat het in de krant, of op internet te vinden was.
Ik trok naar de bibliotheek van Waregem waar er naar aanleiding van De Week van de Smaak een voordracht gegeven werd over wijnproeven. Ik had enkele vraagjes op voorhand voorbereid voor de spreker. Jammer genoeg had hij de verkeerde usb-stick bij, waardoor hij opnieuw naar huis trok om de juiste. Daardoor moest ik wachten tot na de presentatie, die al een half uur te laat begon, vooraleer ik hem enkele vraagjes kon stellen.
De voorstelling was -denk ik- voor de kenners boeiend. Ik vond dat alles heel wat beknopter uitgelegd mocht worden (maar wie ben ik??). Na de voorstelling omstreeks middernacht kon ik na bijna vier en een half uur wachten mijn vragen afvuren. Ik had nog maar mijn derde vraag gesteld of mijn interview werd onderbroken door een opdringerige leraar van het College in Waregem. Hij stal zowaar twintig kostbare minuten waardoor ik pas rond 1u gedaan had met mijn vraagjes te stellen. Eenmaal thuisgekomen moest ik nog mijn artikel op papier krijgen en doorsturen. Alles verliep redelijk vlot. Rond twee uur vannacht stuurde ik dan mijn artikel binnen.
Wat heb ik nu allemaal geleerd gisterenavond? Ten eerste: een journalist moet geduld hebben, veel geduld. Ten tweede zal ik me niet zomaar meer laten doen door een ‘niet-perspersoon’, ik was veel te braaf gisterenavond. Meneer de leraar uit het college had eigenlijk zijn beurt moeten afwachten in plaats zich op te dringen en mij bijna letterlijk langs de kant te duwen. In de toekomst zal ik me niet meer laten doen! Ik bedoel niet dat iedereen voor me moet wijken, helemaal niet maar een beetje respect zou toch wel mogen, ook al ben ik nog maar student en nog geen echte journalist?
Morgen doe ik nogmaals dezelfde opdracht maar dan over een ander onderwerp. Ik word morgenvroeg namelijk verwacht in hotel Ibis te Kortrijk op de wereldrecordpoging van het langste belegd broodje. Het zal opnieuw een nieuwe ervaring zijn, ik kijk er alvast al naar uit. Onder het motto ‘Wat je niet dood maakt je sterker’ ga ik morgen op pad.