Niemand is perfect…
Niemand is perfect. Ik, niet jij niet, … niemand. Dit heb ik de laatste dagen aan de lijve ondervonden.
Dinsdag morgen ben ik dus gaan mountainbiken met Brecht. Daar heb ik gemerkt dat er niet veel meer over is van mijn koersconditie (als die er al geweest is in 2008). Ik moest nederig mijn meerdere herkennen in hem, ook al doordat mijn ketting op het moment van de waarheid tot tweemaal toe afviel, maar ik zoek geen excusses. Dinsdagavond ging ik naar de cinema met de vrienden van de journalistiek. We gingen naar Loft kijken, op aanraden van meneer Van Beirs; de man die Engels aan ons geeft. Het was een goede film, sterk scenario. Ik vroeg me spontaan af hoe een clown als Bart De Pauw zo’n sterk scenario kan schrijven. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!
Woensdagavond ontdekte ik een mailtje van Jens. Geeraert had ons artikel verbeterd en feedback gegeven. En daar ontdekte ik dat ook lectoren kunnen fouten maken. Ze gaf namelijk aan dat titels van boeken tussen aanhalingstekens moesten gezet worden. Dit mag niet! In Het stijlboek van de Standaard, hét boek voor al je taal – en spellingsproblemen staat dat titels van boeken in cursief geschreven moeten worden. Vandaag trok ik dan mijn stoute schoenen aan om haar te confronteren met haar fout. Na het stijlboek te raadplegen gaf ze me gelijk. Na de les riep ze me nog even bij haar. Nadat ik haar fout had ontdekt, had ze mijn dictee stiekem verbeterd tijdens de les. Ze deelde me mee dat het er goed uitzag.
Met een goed gevoel verliet ik Hiepso en trok ik na een omwegje naar Delhaize naar huis. Vanavond moet ik nog naar de Kiekenfuif op de Pottelberg. Dé fuif die toch wel op mijn lijf geschreven is als ik sommigen mag geloven.