Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

Scherpte is één van die dingen die je nodig hebt in het leven.
Je hebt een scherp voorwerp nodig om deftig een dier te doden en het te versnijden. Een scherpe blik op de dagelijkse actualiteit is ook nodig, zodat je de feiten kunt onderscheiden van de roddels.
Scherp staat een getrainde sportieveling. Scherpte heeft een goede journalist om een vlammend stuk te schrijven. Scherpte is alles.

Laat het nu juist scherpte zijn die ik ontbrak de laatste maanden. Ik miste de scherpte voor de kleine, schemerende lettertjes te lezen op het bord in de aula’s. Ik miste de scherpte om van aan de keukentafel teletekst te lezen.
Nu is dat probleem voltooid verleden tijd. Ik ben namelijk in het bezit van een bril. Wanneer ik hem op mijn neus zet, opent een hele nieuwe wereld, een wereld vol scherpte.

Journalist zijn, wat houdt dit allemaal in? Avontuur, spanning, deadlines, respect, faam??? Misschien wel, maar zeker niet altijd en overal. Dit heb ik gisterenavond aan de lijve mogen ondervinden. Ik had een opdracht gekregen waarbij ik een nieuwsfeit moest gaan zoeken, dat ik moest doorsturen voordat het in de krant, of op internet te vinden was.
Ik trok naar de bibliotheek van Waregem waar er naar aanleiding van De Week van de Smaak een voordracht gegeven werd over wijnproeven. Ik had enkele vraagjes op voorhand voorbereid voor de spreker. Jammer genoeg had hij de verkeerde usb-stick bij, waardoor hij opnieuw naar huis trok om de juiste. Daardoor moest ik wachten tot na de presentatie, die al een half uur te laat begon, vooraleer ik hem enkele vraagjes kon stellen.
De voorstelling was -denk ik- voor de kenners boeiend. Ik vond dat alles heel wat beknopter uitgelegd mocht worden (maar wie ben ik??). Na de voorstelling omstreeks middernacht kon ik na bijna vier en een half uur wachten mijn vragen afvuren. Ik had nog maar mijn derde vraag gesteld of mijn interview werd onderbroken door een opdringerige leraar van het College in Waregem. Hij stal zowaar twintig kostbare minuten waardoor ik pas rond 1u gedaan had met mijn vraagjes te stellen. Eenmaal thuisgekomen moest ik nog mijn artikel op papier krijgen en doorsturen. Alles verliep redelijk vlot. Rond twee uur vannacht stuurde ik dan mijn artikel binnen.

Wat heb ik nu allemaal geleerd gisterenavond? Ten eerste: een journalist moet geduld hebben, veel geduld. Ten tweede zal ik me niet zomaar meer laten doen door een ‘niet-perspersoon’, ik was veel te braaf gisterenavond. Meneer de leraar uit het college had eigenlijk zijn beurt moeten afwachten in plaats zich op te dringen en mij bijna letterlijk langs de kant te duwen. In de toekomst zal ik me niet meer laten doen! Ik bedoel niet dat iedereen voor me moet wijken, helemaal niet maar een beetje respect zou toch wel mogen, ook al ben ik nog maar student en nog geen echte journalist?

Morgen doe ik nogmaals dezelfde opdracht maar dan over een ander onderwerp. Ik word morgenvroeg namelijk verwacht in hotel Ibis te Kortrijk op de wereldrecordpoging van het langste belegd broodje. Het zal opnieuw een nieuwe ervaring zijn, ik kijk er alvast al naar uit. Onder het motto ‘Wat je niet dood maakt je sterker’ ga ik morgen op pad.

Ik heb een aanrader voor iedereen die van feel-good radio houdt. Er is namelijk een nieuw radioprogramma te beluisteren op www.coolcast.be. Het programma wordt uitgezonden tussen 19u en 20u. Het programma heet Radio Havana, ik verzeker je, je vergeet al je zorgen.

Wat is er nu zo speciaal aan Radio Havana?
Radio Havana is een studentenradio gemaakt door studenten uit het derde jaar Journalistiek. Het is een echte feel-good radio met leuke jingles, en goede -soms wel marginale- muziek. Drie jonge gasten proberen je zo goed mogelijk te entertainen, ook al gaat hun techniek af en toe de mist in. Je kunt er ook altijd je meining kwijt en als je meedoet aan hun wekelijkse prijsvraag maak je kans op een weekendje wenen.
Het is dus zeker een keerjte interessant om naar hen te luisteren, gewoon al omdat ik dit ook binnen twee jaar moet kunnen.

Niemand is perfect. Ik, niet jij niet, … niemand. Dit heb ik de laatste dagen aan de lijve ondervonden.
Dinsdag morgen ben ik dus gaan mountainbiken met Brecht. Daar heb ik gemerkt dat er niet veel meer over is van mijn koersconditie (als die er al geweest is in 2008). Ik moest nederig mijn meerdere herkennen in hem, ook al doordat mijn ketting op het moment van de waarheid tot tweemaal toe afviel, maar ik zoek geen excusses. Dinsdagavond ging ik naar de cinema met de vrienden van de journalistiek. We gingen naar Loft kijken, op aanraden van meneer Van Beirs; de man die Engels aan ons geeft. Het was een goede film, sterk scenario. Ik vroeg me spontaan af hoe een clown als Bart De Pauw zo’n sterk scenario kan schrijven. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Woensdagavond ontdekte ik een mailtje van Jens. Geeraert had ons artikel verbeterd en feedback gegeven. En daar ontdekte ik dat ook lectoren kunnen fouten maken. Ze gaf namelijk aan dat titels van boeken tussen aanhalingstekens moesten gezet worden. Dit mag niet! In Het stijlboek van de Standaard, hét boek voor al je taal – en spellingsproblemen staat dat titels van boeken in cursief geschreven moeten worden. Vandaag trok ik dan mijn stoute schoenen aan om haar te confronteren met haar fout. Na het stijlboek te raadplegen gaf ze me gelijk. Na de les riep ze me nog even bij haar. Nadat ik haar fout had ontdekt, had ze mijn dictee stiekem verbeterd tijdens de les. Ze deelde me mee dat het er goed uitzag.

Met een goed gevoel verliet ik Hiepso en trok ik na een omwegje naar Delhaize naar huis. Vanavond moet ik nog naar de Kiekenfuif op de Pottelberg. Dé fuif die toch wel op mijn lijf geschreven is als ik sommigen mag geloven.

Het is al een tijdje geleden dat ik enig teken van leven heb geven, maar ik ben er nog steeds!
Ik heb het gewoon de laatste twee weken redelijk druk gehad. Ik had vorige week zogezegd twee examens. Dat van Verbale-Training is denk ik goed verlopen, ik denk wel dat ik geslaagd ben.
Het dictee van Schrijftechnieken heb ik nog niet gehad. Het dictee was namelijk geschrapt voor een toffe namiddag op de boekenbeurs. De Gazet van Antwerpen had er haar redacties voor één dag geplaatst, zodat iedereen kon zien hoe een krant gemaakt werd. Het was een toffe namiddag met de groep. Het dictee is nu wel voor donderdag, duimen maar!

Ik heb het ook niet kunnen laten om nog eens op mijn fiets te springen. Mijn mountainbike namelijk waar ik vandaag de toertocht van Amougies heb mee gereden. Het was een zware, vuile tocht, maar ik heb er van genoten. Dinsdag volgt de volgende al in Kruishoutem. Ik heb de smaak helemaal te pakken.
De tocht zelf trokt door de Vlaamse Ardennen. De Kluisberg, Hotond en zijkant van de Patersberg moesten overwonnen werden. Ik geef eerlijk toe dat de tocht eigenlijk te zwaar was voor de eerste keer maarja… ooit zei iemand me het volgende: ‘Je bent jong en je wilt wat’. Dit was dan ook vandaag het geval en ik ben blij dat ik het gedaan heb.

Je denkt waarschijnlijk dat ik enkel maar meer schrijf wanneer ik vakantie heb, zoals de vorige post, of wanneer er een verlengd weekend is. Dat is een foute gedachte! Ik denk dat HOWEST de enige is die de brug met Wapenstilstand niet maakt. Morgen vertrek ik dus voor een namiddag naar de les. Mijn eerste echte journalistieke schrijfsel is ook bijna af, het zal binnenkort te bewonderen zijn op de webkrant van school.

Dit is het voor nu, tot de volgende!