Ik, Sander Van Nieuwenhuyse

Na zeven jaar heb ik mijn koersfiets aan de haak gehangen. Al van jongs af aan droomde ik ervan om wielrenner te worden. Mijn vader had gekoerst en ik wou in zijn voetsporen treden. Zoals ieder kind droomde ik stiekem om profrenner te worden maar al gauw zag ik in dat dit niet in mijn mogelijkheden lag. Mijn koerscarrière kort samengevat:

Ik startte op 12 jarige leeftijd bij de aspirantjes. Vol ambitie stond ik aan de start, met de gedachte dat ik de hele wereld kon verslaan. Toen vertelde mijn vader me al dat men niet wacht in koers. “Sander, in koers rijden ze allemaal om het snelst”, zei hij me van in het begin. Ik sloeg die woorden in de wind want onder het motto “je bent jong en je wilt wat” ging ik er volledig voor.
Al vanaf mijn eerste wedstrijd werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Men liet me van in de eerste ronde achter en ik bleef steeds op een 200 meter hangen, omdat ik geen bochten kon nemen. Na deze toch iet wel valse start reed ik mijn eerste jaar regelmatig in de top tien.
Mijn 2de jaar aspirant was veruit het beste seizoen dat ik gereden heb. Ik startte meteen met een 2de plaats en werd maar nipt geklopt in Deerlijk voor de overwinning. In mijn tweede jaar begon ik ook kennis te maken met pech, zo reed ik op een paaltje op training en moest ik voor 1 week met mijn arm in het gips. Toch reed ik daarna nog vaak in de top tien.
Vanaf mijn 3de jaar aspirant ging mijn koerscarrière bergaf. Ik reed niet zo vaak meer top tien, ook kwam ik dat jaar zwaar ten val in Pittem.
Als eerste jaars nieuweling had ik toch wel wat aanpassingsproblemen om het hogere tempo te kunnen volgen, maar het jaar erop eindigde ik toch 5de voor eigen volk in Desselgem na een hele wedstrijd in de aanval gereden te hebben.
Als junior kwam de combinatie koers school heel wat moeilijker zodat ik minder kon trainen. De resultaten in koers waren daardoor ook niet meer denderend. Toch kon ik nog makkelijk het tempo van het peloton volgen. Ik probeerde wel nog resultaten te boeken maar dit kwam er niet echt meer van. Top twintig zat er in maar top tien lukte niet meer.
In april ben ik dan ten val gekomen in Tielt. Door deze val had ik sindsdien last aan mijn nek tijdens een wedstrijd.
Gisteren heb ik dan besloten dat ik er mee kap. Ik voelde dat ik niet meer presteerde zoals het moest en ik wou stoppen voor ze me uit het peloton losten.
Het is mooi geweest, ik heb me zeven jaar lang kunnen uitleven in een sport dat ik heel erg graag deed, maar nu is het tijd voor iets anders. Vanaf nu wil ik me met hart en ziel kunnen bezighouden met journalistiek, zodat ik mijn nieuwe droom kan verwezenlijken en dat is journalist worden.